Tsjechië

In de hoop nog op tijd te zijn voor een late bramenoogst reisde ik met de Flixbus naar vrienden in Tsjechië. Zonder  tegenslag onderweg kwam ik er vorige week vrijdag aan, waar ik de klap te verwerken kreeg dat de bramen dit jaar door weersomstandigheden in de knop verdroogd waren en dus: geen bramenoogst en geen bramenjam. 

Ik voegde me er in het gezapige leventje van pensionado's in het buitenland. 

We wandelden in de bossen langs de berghellingen, niet te ver en in rustig tempo. Gek genoeg voelde ik deze dagen geen enkele aandrang om foto's te maken van mijn omgeving en ik weet niet goed waarom.

Ik had gevoelens van neerslachtigheid: door het ziek zijn, de afstotingsproblemen, de vergankelijkheid van het leven, het ouder worden, het leed op de wereld, alles te veel en te overweldigend. 

We liepen door de bossen, maar de schoonheid en het blije gevoel kwamen bij mij niet binnen. Het contrast met mijn gastvrouw was groot; zij kan haar geluk daar niet op, ze geniet enorm van hun plek daar, hun huis, deruimte, de omgeving, de natuur, de wegschietende reeën aan de bosrand, de continue toevoer van tomaten, komkommers en courgettes uit de kas, de aanblik van haar echtgenoot op zijn zitmaaier en mijn aanwezigheid daar.

Ik voelde me er vertrouwd na de vele eerdere logeerpartijen en toch óók ontheemd. Ik had heimwee naar mijn eigen plekje thuis, ik had moeite met hun voortdurende onschuldige gekibbel (ik kén ze niet anders) en hun andere leefgewoontes. 

Ik stapte donderdag in de Flixbus en reed via Praag naar Utrecht (een reis van 19 uur!) Ik kwam er vrijdagmiddag gesloopt aan en toen ik in Woerden arriveerde, was ik zó uitgeput, dat ik strompelend met mijn rolkoffertje van het station naar huis liep. Ik was buiten adem en moest onderweg een paar keer gaan zitten en rusten. Ik was ervan overtuigd dat ik opnieuw longembolieën moest hebben ontwikkeld door de lange reis, maar kwam thuisgekomen niet verder dan de bank. Ik viel in een diepe slaap, ontwaakte in de nacht, sliep verder in mijn bed tot de volgende avond. 

En nu, nu ben ik er weer!