Met enige regelmaat bezoek ik met Hannah een kunsttentoonstelling in een museum. We houden allebei veel van schilderkunst eind 19e - begin 20e eeuw en ontdekken op deze manier steeds meer tijdgenoten en dwarsverbanden tussen de kunstenaars uit die tijd, ze ontwikkelden zich in eenzelfde tijdgeest en beïnvloedden elkaar en elkaars werk.
Vrojag treinden we naar Haarlem voor een tentoonstelling rond Coba Ritsema in het Frans Halsmuseum in het Groot Heiligland, één van de charmantste oude straatjes van historisch Haarlem. Ik keek als oud-Haarlemmer mijn ogen uit tijdens de wandeling er naar toe, zóveel veranderingen in de winkelstraten, maar óók zó vertrouwd. Ik woon sinds 1996 in het Groene Hart, maar blijf in mijn hart een echte 'mug', er kwamen dierbare herinneringen tot leven; wat zag mijn leven er toen anders uit met een huis vol kinderen.
75 Jaar geleden was er een tentoonstelling van haar werk in het Frans Hals ter ere van haar 75e verjaardag, nu is er opnieuw een tentoonstelling van haar ter ere van het 150 jarig bestaan van het museum.
De binnenplaats van het museum
Coba Ritsema is geboren in Haarlem en werd door haar ouders, beide kunstenaars, gesteund in haar wens een kunstopleiding te volgen en schilderes te worden, wat voor vrouwen nog niet zo gewoon was.
Volgens de informatie die we kregen valt zij op door haar kleurgebruik en haar losse hand van schilderen.
dat zie je hier heel goed, het ziet er door die 'losse hand' zelfs een beetje rommelig uit, zeker als je van dichtbij kijkt.
Hier heeft de vrouw niet eens een uitgewerkt gezicht, vond ze sat niet belangrijk?
Ze bewonderde Manet en tijdgenoot Breitner, die zij ook meerdere malen ontmoette.
Misschien schilderde zij, in navolging van Breitners serie 'vrouwen in kimono' wel deze jonge vrouw op een divan?
Ze maakte ook stillevens.
Hannah is de laatste weken op schilderles bezig met stillevens, zodat ze me opmerkzaam kon maken op de manier waarop de reflecties van het wijnglas en de fles gemaakt waren.
Ze maakte meerdere schilderijen waarop een vrouw met de ruig naar de kijker toegekeerd staat
"Bij verschillende schilderijen
zoals een stilleven met een roze
parasol en een tafel met een
gedrapeerde groene rok.
ontstaat er een soort spel als je
kijkt. Je brein strijdt tussen het
willen herkennen wat je ziet, en
het willen overgeven aan de
kleuren, die indrukwekkend in
Dalans zijn. Die werken zijn zo
overtuigend als composities, dat
het soms bijna om het even is
Welk onderwerp Ritsema
afbeeldt." (Volkskrant)
Ik heb het citaat uit de Volkskrant recensie overgenomen, duidelijker kan ik het niet zeggen.
Wat moet het heerlijk zijn als je zulke prachtige, kleurrijke schilderijen kunt maken.
