Schildersactiviteiten

Ik heb in de afgelopen 45 jaar regelmatig een verfkwast in mijn handen gehad, maar dat waren steeds stevige kwasten en grote blikken verf. Man, man, wat heb ik een potten leeggeschilderd in de drie achtereenvolgende huizen, waar Marcel en ik ons gezin mee naartoe sleepten.

Daar was de kunst voornamelijk de verf streeploos, zonder te veel te morsen op hout en muren te kwasten. 

Afgelopen voorjaar deed ik voor het eerst in mijn leven mee aan een tekencursus, waar ik in acht lessen kennis maakte met diverse materialen. Hannah deed in dezelfde periode een schildercursus, waar ze leerde werken met acrylverf.

Ik was zwaar onder de indruk van Hannah's prestaties

Sinds februari zitten we samen op een schildercursus bij de Volksuniversiteit in Utrecht. We hebben een plekje naast elkaar en werken, héél professioneel, aan een echte schildersezel.

En ja, hoe begin je dan? Je zoekt voorbeelden uit van schilders die niet voor niets beroemd zijn geworden en dat kan natuurlijk alleen maar uitlopen op een dramatisch tekortschieten! 

Dit is mijn versie van een Van Dongen

           en hier het origineel!

Dan is die van mij meer een toverheks! Ha,ha!

Deze schilderde ik na van een shopper van Xenos, kunstenaar onbekend

Het schilderen met acryl is weer héél anders dan tekenen en met kleurpotloden of aquarelverf inkleuren. Je werkt met vier basiskleuren en daar moet je zelf alle kleuren mee maken op een palet. Zodra je een kwast met verf pakt, verdwijnen je potloodlijntjes.

Hier schilderden we 'naar waarneming', we namen zelf deze flessen en een sinaasappel mee

en plaatsten het zo als stilleven

Wat we leren met deze aanpak is: goed kijken! Pas als je goed kijkt, zie je dat de schaduw niet 'gewoon' grijs is, maar wat kleur heeft door het samenspel van de blauwe fles en de oranje sinaasappel. Heel leerzaam. 

Hier nog een stilleven van tomaatjes, met aquarel

Omdat het me hélémáál niet lukte om deze van Dongen (ik ben een fan!) met acrylverf te schilderen, probeerde ik het deze keer met aquarel (= waterverf)

        Het geweldige origineel

Als je goed kijkt, zie je dat de kunstenaar de gekste kleuren gebruikt. En het ziet er zo eenvoudig uit. 

Ik heb in de laatste maanden een grenzeloze bewondering gekregen voor de kunstenaars van wie ik in de musea de werken zie hangen. De stillevens uit de Gouden Eeuw die zó precies geschilderd zijn dat het foto's lijken, práchtig. Maar ook de impressionistische weergaven van de werkelijkheid, waarbij het kleurgebruik zo verrassend is, zijn geweldig. 

Het met andere ogen leren kijken naar schilderijen maakt museumbezoek nóg leuker. 

Hannah en ik houden allebei veel van kunst uit eind 19e, begin 20e eeuw. Zo genoten we samen van de tentoonstelling van Jan Toorop In het Singer in Laren.

Met Cecilia was ik deze week bij de tentoonstelling Geel in het van Gogh museum.

Daar stonden natuurlijk de zonnebloemen in het centrum van de aandacht, maar waar ook aandacht was voor andere kunstenaars, lichtbeelden, muziekinstallatie en zelfs geuren. 

Nu ik wat in de lappenmand zit na wéér een luchtweginfectie, terwijl de longontsteking op de longfoto nog niet eens is opgeruimd, kan ik voorlopig geen wandelplannen maken. 

Maar, nu hebben Hannah en ik gister geboekt voor een schildercursus in de Bourgogne. Hoe leuk is dat! Als ik de foto's van vorig jaar zie op de site heb ik al helemaal voor ogen hoe leuk dat kan worden. Stel je voor: met je schildersezel tussen de klaprozen in een korenveld (hoewel, zijn die er al in mei 🤔).

We hoeven geen kunstenaars te worden, maar we hebben er wel plezier in. 

En, weer iets leuks om naar uit te kijken! 

Oma Bo

Huh? Oma Bo? Dat was mijn moeder voor onze kinderen. We hadden oma Bo (Boter) en oma Bé (oma van de Beek).

Toen 'de jongens' werden geboren, Abel en Luuk, leefde mama nog en werd ze ook door hén oma Bo genoemd. Maar, wat zou dat allemaal? 

Nou, het is een beetje omslachtige manier om te vertellen dat Wouter en Charlotte hun eerste kindje verwachten. En dat betekent ook dat ik weer oma word en misschien krijg ík dan wel ze status 'oma Bo'. Hoe leuk is dat! 

Terwijl zij druk in hun huis bezig zijn de zolderverbouwing af te maken en zich te kunnen storten op de babykamer ben ik al druk in de weer met breiwerkjes voor de baby. En wat is er veel leuks te koop in de winkels! Ik hoop dat Charlotte net zo 'makkelijk' is als schoondochter Hanneke en mij ruimte gunt om spulletjes aan te dragen. 

De baby is al een paar keer op de ECHO bekeken

Ik vind het iets té intiem om een foto van de baby in wording te delen. Hier zie je een random baby van internet van 15 weken oud

Ze delen alles, dus weten we ook al 'wat' het wordt, maar dat is niet aan mij om vrij te geven. 

Iedereen is blij: de ouders, grootouders én de ooms en tantes in spé. In september moet het gaan gebeuren, héérlijk om het de komende maanden mee te volgen.

Broertjesweekend - 26.6 km en 25.3 km over de Veluwe

Dit jaar was het de vierde keer dat we met z'n vieren een Broertjesweekend hebben, tenminste zo noem ik het. 

Voorheen gingen we in september, rond de verjaardag van mama, met z'n vieren bij haar op bezoek en combineerden we het met een wandeling in de omgeving van het verpleeghuis en een lunch of diner samen. Na haar overlijden werd het een wandelweekend, een moment in het jaar dat we elkaar zonder aanhang zien en samen zijn. 

We troffen elkaar op het station in Putten en streken eerst neer bij een banketbakker voor koffie en taartjes. 

Roeland had een tweedaagse tocht samengesteld uit onderdelen van het Veluwe Zwerfpad, een streekpad. Hij kijkt niet op een kilometertje meer of minder, de eindscore van dag één was dan ook 26.6 km, de tweede dag 25.3 km. Gerard en Ewout hielden het gemiddelde tempo bij, dat lag op 5.1 km! Normaal loop ik 4 - 4.5 km per uur. Ik voelde aan het eind van de eerste dag dat een lang traject met een hoger tempo dan normaal best zwaar voor me was. 

Zodra we het dorp verlieten en het bos inliepen werden we geconfronteerd met de harde werkelijkheid: de wolf! Hij heeft zich gelukkig niet laten zien. 

De zelfde foto's als eerdere jaren

Lunch uit de trommeltjes op een nat bankje

De weersverwachting voor zaterdag was regen en kou. Die kou koor wel, we hadden ons er op voorbereid en droegen winterjassen en handschoenen. Het bleef droog tót we uit het niets, midden op de hei, werden verrast door een knetterharde, zware, lang doorrollende donder. 

We hadden nog nét tijd om onze regenkleding aan te trekken en toen begin het keihard te hagelen! We liepen over die open vlakte en voelden ons een makkelijke prooi voor de bliksem, we hebben ons op het hoogtepunt van het onweer geprobeerd ons klein te maken en op ons hurken te gaan zitten, maar dat bleek met name voor mij een té grote uitdaging voor mijn stramme lijf. 

           De jaarlijkse selfie

     En kijk wat AI er van maakt

Bij aankomst in het hotel was de jonge receptioniste zwaar onder de indruk toen ze hoorde dat we van Putten naar Elspeet waren komen lopen. Zij vertelde zelf in Putten te wonen en ooit eens overwogen heeft om het te fietsen, maar dat het niet verder dan dat was gekomen.

's Nachts was Gerard, met wie ik een kamer deelde, in staat snurkgeluiden te produceren die niet slecht zouden scoren op een Camino slaapzaal.

Met name Roeland had zich enorm verheugd op het ontbijt en het budget stelde niet teleur, werkelijk álles was er. 

Vandaag begon met een strakblauwe lucht en dat bleef zo; de poncho's en regenbroeken bleven in de tas. 

En zo zwierven we ruim 50 km over de Veluwe, kletsten we elkaar weer helemaal bij over onze levens en die van onze kinderen en voelden we ons weer extra met elkaar verbonden. 

Het weekend van volgend jaar staat alvast in de agenda's!

Back home!

Bij het instappen van het vliegtuig begon het te regenen! Wát een timing! We hebben perfect weer gehad deze twee weken en we hoorden dat thuis ook de lente is begonnen.

   En waar zat ik? Op de vleugel! 

Ik ben weer thuis. Gedoucht, in schone kleren, wasjes gedraaid en helemaal tevreden. 

Het gewone leven gaat weer beginnen.

Tot later! 👋

 

Caminito del Rey

We hadden vandaag een spectaculaire dag in de bergen op de Caminito del Rey. Het is een pad door een lange kloof tussen hoge rotsen die begin 20e eeuw werd aangelegd voor arbeiders voor de aanleg van een waterkrachtcentrale. De route is naar Koning Alfons X111 genoemd die hem in 1921  lopend kwam inspecteren. 

In de 20e eeuw werd het een pad voor de avontuurlijke toerist; in 1992 werd ie gesloten. Na een grondige renovatie is hij sinds 2014 weer geopend voor publiek. 

Ik had me voorgesteld dat we door de taxi zouden worden afgezet bij een officieel kantoor met enorme drukte. Het liep heel anders. 

We werden afgezet op een stille weg bij de ingang van een tunnel door een grot, dat bleek de officiële ingang van de wandeling.

We kregen verplicht een helm op

   en een hoop waarschuwingen

We wandelden op de plankieren die aan de rotsen bevestigd waren met in de diepte het geluid van de kolkende rivier en boven ons rondcirkelende vale gieren.

Heel indrukwekkend allemaal. Het was helemaal niet zo druk en overvol als ik van plaatjes op internet gezien had, wat de ervaring alleen maar mooier maakte. 

pas als je inzoomt zie je dat er mensen lopen, zó nietig ten opzichte van die gigantische rotsmassa! 

            Zie je Cees staan?

Halverwege een stukje gewone bergwandeling

Hier zie je duidelijk de oude en vergane weg onder het gerenoveerde pad, doodeng! 

Eenmaal aan het eind gekomen zaten we op een panoramaterras onze wachttijd op de trein te verdrijven met koffie en een sinaasappeltaartje.

Terug in Malaga aten we met z'n vijven bij Pimpi, een favoriet restaurant van Ruth.

En nu is iedereen voldaan en verzadigd terug op zijn kamer voor de laatste overnachting. 

Morgen naar huis. 

Van Granada naar Malaga

De donativo van het klooster wordt gerund door een jong echtpaar met een driejarig zoontje. Om negen uur 's avonds hielden ze een kleine ceremonie met kaarsen en een rondgang door de kloostertuin naar de kapel. Het jochie mocht een kaarsje dragen, uitblazen na afloop en ons een kaartje geven met lieve wensen. Het was heel ontroerend. 

We begonnen de dag met een lange wandeling door de oude binnenstad naar het aan de rand van de stad gelegen busstation. De stokken werden nu definitief opgeborgen en we reden in twee uur naar Malaga. 

We flaneerden door de brede, luxe winkelstraten en aten op een terras paella. Het oude centrum is luxer van opzet en heeft met z'n ruime winkelstraten en boulevards meer allure dan Granada met z'n kleine, smalle straatjes en steegjes. 

Aan tafel kwam de Camino del Rey te sprake, dat is een wandelroute langs de wand van steile rotsen over vlonders, trappen en loopbruggen; ik heb er al vaker over gehoord en er spectaculaire plaatjes van gezien. Cees was er ook wel voor in, maar je begrijpt: via de officiële verkoop geen kaartjes meer voor morgen, zodat we opnieuw verstrikt raakten in de krochten van commerciële sites maar na de nodige tegenslag kaartjes en treintickets konden kopen.

Spannend! 

Ik bezocht vanmiddag met Ruth het Centre Pompidou aan de haven, een Museum voor moderne kunst. 

Het museum ligt een verdieping lager op zeeniveau, deze kleurige constructie ziet er van binnen...

                   ....zo uit.

    Een constructie van luxaflex

De audioguide (instelbaar in het Nederlands!) gaf zulke ingewikkelde uitleg over wat ik zag met hoogdravende termen, dat ik die maar heb stopgezet. Het was bijzonder om tussen al deze constructies te lopen en ze te bekijken. 

Een stel danst de tango op de boulevard, alles om de toerist te vermaken

En 's avonds gingen we er óók nog op uit om de sfeer in de stad te proeven. Het was gezellig druk op straat met héél véél eetgelegenheden op de (veelal verwarmde) terrassen.

Leuk om ook nog een paar dagen de toerist uit te hangen.