Oudjaar in Oaxaca

Om zes uur stond Maarten al eieren te bakken voor het ontbijt en om half acht zat alles in de auto en reden we terug naar Oaxaca, kwam het droge landschap terug met cactussen en agaveplantages en daalde de temperatuur weer naar 20 graden. Óók wel weer fijn na al die hitte aan de kust. 

De eerste en enige kerk die we deze vakantie zagen was wel héél uitbundig gedecoreerd. 

Op de lokale markt kocht Hanneke geroosterde krekels, niet voor eigen consumptie maar op verzoek van een Costaricaan thuis. 

Oaxaca stad was heel druk met verkeer en het historisch centrum was heel druk met toeristen. Er waren veel galerietjes, souvenirshop met weef- en borduurwerk. Hanneke kocht een soort sjaal/poncho met vlinders en ...

...plastic vlaggetjes die in de hele provincie van Oaxaca in straten en gebouwen hangen om thuis de boel buiten te versieren. 

We keken in ons nieuwe onderkomen naar de oudejaarsconference en telden mee met het aftelmoment (om één voor vijf 's middags!)

   lieten een fles bubbels knallen

en staken een soort knalerwten af

Gelukkig Nieuwjaar! 

Walvis spotten

Vanmorgen stonden we om 8 uur klaar in de haven om in te schepen voor ons 'Dolphin and Whale Adventure'.

Het eerste dier dat we zagen was een rog die vrolijke salto's maakte boven water, een spectaculair begin van de tocht. 

Ik was in eerste instantie vooral onder de indruk van de golven en de enorme deining van de boot, maar dat wende gelukkig snel.

foto van internet

Deze spectaculaire foto maakte ik niet zelf, maar we zagen het wél gebeuren. We zagen wel bultrug en sprong boven water maken, meermalen spuiten en toen in een golfbeweging eerst de rug en daarna de staart boven water komen. Ze komen om de 8 à10 minuten boven om adem te halen. 

foto van internet

We voeren ca 7 km uit de kust en kwamen meerdere keren groepen dolfijnen tegen, ze sprongen hun boogjes, met af en toen een acrobatische hoge sprong, ze zwommen onder de boot door, wat we door het heldere water konden zien. 

We zagen een paar maal een zeeslang (echte foto)

foto van internet

De jongens waren erg goed in het spotten van zeeschildpadden, ze zagen ze vaak al vóór dat de schipper ze aanwees. Dat vonden ze natuurlijk wel cool.

We waren twee en een half uur op zee en hadden nadien een paar uur nodig om de deining uit ons lijf te krijgen. 

Je weet van tevoren niet óf je wat gaat zien, dus met dit resultaat was het een groot succes. 

Het foto's en video's maken liet ik over aan Maarten en Hanneke, maar dat is lastig delen van hun camera's met beperkte wifi. 

                        Lunch

En de dokter heeft nog zo gezegd: blijf je wel een beetje uit de zon? 

foto van internet

's Avonds hadden we nóg een spectaculair avontuur: bio-luminescentie. We moesten in badkleding met een zwemvest aan en een duikbril op ons hoofd in het donker de oceaan in lopen en ca 50 meter van het strand wegzwemmen. Bij het bewegen van je armen en benen zag je kleine lichtvonkjes In het water. Als je water over je arm streek lichtte het in kleine vonkjes op. Het zijn dinoflagellaten of zeevonk op zijn hollands, ze geven licht net als vuurvliegjes.

Een bizarre ervaring (maar dat was het in het donker in de zeer zwemmen op zich al!)

Morgen verlaten we de zee weer.

Nationaal Park Huatulco

Van dikke dekens naar alleen een lakentje én airco vannacht.

Maarten verraste ons vanmorgen met vers gezette koffie en gebakken eieren met stokbrood.

            Een termietennest

We waren al vroeg op pad, want dan zijn de vogels nog actief. We reden naar Nationaal Park Huatulco, een bossig gebied met moeras waar heel veel vogels en hagedissen huizen. Ik vond het niet erg dat we de ratelslang die zij graag hadden willen spotten zich niet liet zien; datzelfde geldt voor de krokodillen die er in het moeras leven. 

Aan het eind van de wandeling kwamen we uit op dit strand, we hadden de hele baai voor onszelf! 

Ik lag urenlang te soezen op een lakentje onder een bouwvallig dakje, terwijl de kinderen met Hanneke in de zee zwommen en later met Maarten in het water bij de rotsen vissen gingen spotten met hun duikbrillen; ze zagen er honderden in allerlei kleuren. 

We vroegen ons af: "Waar ís iedereen?" Toen we de wandeling terug gemaakt hadden werd dat duidelijk. We zagen wel 20 bussen langs de rand van de weg staan, waarschijnlijk op een plek waar de zee makkelijker te bereiken was? Naar een ander stuk strand? 

We reden halverwege de middag naar ons appartement, douchten ons schoon en schoven later aan een heerlijke lunch met gebakken kerriegarnalen, avocado en getoast stokbrood, wat de heren samen voor ons hadden klaargemaakt. Leuk om te zien hoe de jongens dan uit zichzelf meehelpen.

Maarten en Hanneke gingen eind van de middag nog met verrekijker en camera de natuur in, terwijl ik met de jongens thuis bleef. Óók geen straf. 

Naar de Pacifische kust

Dag blaffende honden, dag ongezellige farm, je hebt ons wat teleurgesteld na de idyllische plaatjes die we van je zagen op internet. We gaan ons heil ergens anders zoeken. 

Maarten heeft de gewoonte van zijn vader overgenomen: even de snelweg af om op een leuk plekje te picknicken. 

Vandaag maken we een lange reis naar de Pacifische kust, niet zo zeer qua afstand, maar wel qua reistijd. We deden 6.5 uur over ca 300 km. 

De wegen door de dorpen (zeg maar N wegen) hebben zodra er énige bebouwing is om de 100 meter een 'reductor', een bizar hoge verkeersdrempel, waar je stapvoets overheen moet om geen enorme klap te maken. Ze zijn vaak niet eens duidelijk zichtbaar, dus dat rijdt heel vervelend.

Op de tolwegen rijdt het prima door, zolang er geen ingestorte bergwanden zijn en dat was helaas wél het geval, best veel. Enorme stofwolken, werkmensen, grote machines, vrachtwagens en afgesloten weghelften. 

De temperatuur deze vakantie is anders dan verwacht. We hadden opgevouwen dat de temperatuur in deze periode 20-25 graden zou zijn, maar het was meer 15 - 20 graden. De kinderen liepen de afgelopen week voortdurend met spijkerbroek en sweater. Vandaag daalden we af naar zeeniveau en liep de temperatuur op tot 33 graden. Kan ik tóch nog mijn hemdjes en jurkjes aan!

Na aankomst aten we in een heel kleurig restaurant aan zee. Dat ziet er richting héél erg uit als vakantie!

Abel is van jongs af aan gek op alles wat uit de zee komt. Gister at hij schelpdieren en vandaag een complete inktvis! Brrr!

Toen ik met Marcel en Hannah in Mexico was, eindigden we onze reis aan de kust in een afschuwelijk drukke badplaats met een schreeuwerige boulevard en rijen grote hotels. Ik had me nu dus voorbereid op een deceptie, maar we hebben een prima appartementje in een klein kustplaatsje met op loopafstand strand met parelwit zand én het is er helemaal niet druk. 

We hebben 's middags een poosje aan zee gezeten. De kinderen hebben zeker anderhalf uur in de branding liggen rollen en lagen er nóg in als we ze er niet uit gehaald hadden. 

We hebben een keukentje, dus kunnen vanavond een pasta maken en morgen een ontbijtje voor we de hort op gaan. 

Nu lekker chillen.

Park Hierve el Agua (het water dat kookt)

Vannacht sliep ik een stuk beter, al konden mijn oordoppen (die ik altijd bij me heb om de herrie van snurkende medecaminogangers te denken) het geblaf niet tegenhouden. 

We reden vandaag wéér de bergen in, maar bleven nu in het woestijngebied.

Onderweg passeerden we dit kleurrijke mezcal-kraampje. Het was vroeger gebruikelijk dat er in een mescalfles een made werd gedaan. Daaraan kon je zien dat het alcoholpercentage hoog genoeg was; als er mee geknoeid was viel zo'n larve als poeder uiteen. Nu is het een traditie geworden. 

Bij dit kraampje hadden ze flesjes mezcal te koop met allerlei enge beestjes erin.

We kochten een schorpioen op 'sterk water' voor Marcel (dat kan ik gerust verklappen, hij leest deze blog toch niet!)

De molensteen op onze mezcalfarm

Hanneke mag een slokje proberen

De streek rond Oaxaca staat bekend om zijn mezcal. De harten van de agaves worden geroosterd, dan tot pulp vermalen (we zagen her en der een ezel of paard een molensteen ronddraaien!), dan wordt het gefermenteerd in houten vaten, dan gedestilleerd en uiteindelijk gerijpt in vaten. 

We waren al vroeg op onze bestemming: 'Hierve el agua'

Op de rotsen hier vormden zich uit kalkrijk bronwater bassins en kalkneerslagen, zodat er wonderlijke formaties zijn ontstaan. 

Een grote 'druipsteenwaterval'

De jongens moesten om de beurt zwemmen, omdat er één zwembroek was kwijtgeraakt en ze zwemmen in hun onderbroek 'niet netjes' vonden. 

   Er waren vooral lokale families 

Kijk hoe heerlijk: vers fruit en een ijskoude kokosnoot

Op de terugweg stopten we bij een 'chique' restaurant, waar ze ook heel griezelige gerechten op de kaart hadden staan. (We zagen al eerder een mand met geroosterde krekels op een marktje)

De tafel werd volgezet met heerlijke gerechten en drankjes, ik kon voor het eerst mijn creditcard trekken. Bij de kleine eettentjes en in de winkeltjes gaat alles met cash geld.

Toen we thuiskwamen, kreeg ik mijn deur niet open en was er een mannetje een uur lang bezig het slot uit te voren eneen nieuw slot te plaatsen. Dit is gewoon geen happy place.

Morgen weer verder, naar de kust.