En toen zat ik die vrijdagavond op de bank en kreeg ik een koude rilling, echt zo één uit het medisch handboek inclusief het klappertanden. Ik kroop onder de wol en voelde me één grote klont ijs en dan weet je dat het mis is. Ik werd wakker met koorts, hoofd- en keelpijn. Logische conclusie: 'griepje', dus even slikken, pas op de plaats, rust nemen, sinaasappels eten en het gaat vanzelf weer over.
Maar nee, zo ging het niet! Ik kreeg toenemende pijn op de borst vooral bij inademen en ging in mijn hoofd de mogelijke oorzaken en gevaren na, maar bleef dubben of ik er nu wel of niet een arts mee moest lastigvallen. Na overleg met Marcel belde ik toch de HAP, worstelde ik me door de triageprocedure heen en bereikte ik via de dienstdoende huisarts de SEH en kreeg ik de onderzoeken die ik al in gedachten had en voor ik het wist lag ik op de Longafdeling, met een dubbelzijdige longontsteking. Dan denk ik aan verwaarloosde mensen in slechte voedingstoestand, zwervers of mensen met een onderliggend lijden en zo'n hoopje ellende ben ik toch niet.
Ik kwam op een kamer met drie bejaarde longpatienten, accepteerde mijn rol als patiënt, liet me aan een infuus hangen en de volgende morgen begon met de stem van een opgewekte dame die het ontbijt kwam serveren. Oh ja, zo gaat dat in een ziekenhuis. Het gekissebis van de drie 'oudjes' wat ze wel en niet wilden hebben uit de volgeladen ontbijtkar (en de rollende ogen van de medewerkster, die niet zag dat ik dat zag) en tijdens het ontbijt het gemopper van de dames. Hoesten, zuchten, gescharrel achter de rollators en met zuurstofslangen, de onderlinge gesprekken over thuiszorg en maaltijdbezorging en natuurlijk nieuwsgierige vragen naar hoe ik daar terecht was gekomen.
Ik kreeg een CT scan, omdat de bloedtest naast hoge ontstekingswaarden ook aanwijzingen voor longembolieën lieten zien.
In de loop van de middag kwam er een longarts vertellen dat díe er niet waren en kwam Marcel om me weer thuis te brengen.
Wouter en Charlotte kwamen langs en vulden mijn koelkast met boodschappen.
En zo eindigde mijn korte weekendavontuur, nog steeds ziek, maar opgelucht dat er een diagnose en een behandelplan was, zo ziet de arts in mij dat graag.
En nu voorwaarts mars!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten