We begonnen wat chaotisch, want we sliepen in een kamer, kleiner dan mijn eigen slaapkamer, met twee stapelbedden en één gewoon bed. In een half uur moest iedereen zich aankleden, wassen en plassen in een piepklein badkamertje, slaapzakjes oprollen en rugzakken inpakken.
Er was niets te krijgen als ontbijt in het dorpje, zodat we om kwart over zeven al het dorp uit de bergen in wandelden.
De opkomende zon toverde verrassend mooi licht op de amandelbloesem. Zo bijzonder dat het in een foto te vangen was!
We liepen het grootste deel van de dag over onverharde landwegen en bergpaden, steeds omhoog en weer omlaag. Vandaag geen droge rivierbeddingen, die hebben we nu wel genoeg gezien.
De route liep door een aantal kleine dorpjes. We gedroegen ons als verwende pelgrims en liepen van bar, naar café, naar restaurant. Iedere etappe eindigde met een consumptie: eerst een ontbijt met koffie, daarna grote glazen ijskoude Cola en om half twee met een menu del día compleet met toetje en koffie na.
En stééds weer tussen amandelbloesem door én met zicht op die prachtige sneeuwtoppen.
De laatste vijf kilometer liepen we over asfalt door een naargeestig landschap naar een voormalig mijnwerkersdorpje met verkrotte mijnwerkershuisjes en lelijke bergen slakken uit de ijzermijn.
We checkten in bij een prachtig huis met drie slaapkamers met elk een eigen badkamer, een keuken en een huiskamer.
In het hele dorpje was er geen cafeetje open. Toen Cees en ik aan de deur van de lokale kruidenier morrelden deed ie open en mochten we na sluitingstijd toch gauw wat spulletjes uitzoeken.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten