Maarten verraste ons vanmorgen met vers gezette koffie en gebakken eieren met stokbrood.
Een termietennest
We waren al vroeg op pad, want dan zijn de vogels nog actief. We reden naar Nationaal Park Huatulco, een bossig gebied met moeras waar heel veel vogels en hagedissen huizen. Ik vond het niet erg dat we de ratelslang die zij graag hadden willen spotten zich niet liet zien; datzelfde geldt voor de krokodillen die er in het moeras leven.
Aan het eind van de wandeling kwamen we uit op dit strand, we hadden de hele baai voor onszelf!
Ik lag urenlang te soezen op een lakentje onder een bouwvallig dakje, terwijl de kinderen met Hanneke in de zee zwommen en later met Maarten in het water bij de rotsen vissen gingen spotten met hun duikbrillen; ze zagen er honderden in allerlei kleuren.
We vroegen ons af: "Waar ís iedereen?" Toen we de wandeling terug gemaakt hadden werd dat duidelijk. We zagen wel 20 bussen langs de rand van de weg staan, waarschijnlijk op een plek waar de zee makkelijker te bereiken was? Naar een ander stuk strand?
We reden halverwege de middag naar ons appartement, douchten ons schoon en schoven later aan een heerlijke lunch met gebakken kerriegarnalen, avocado en getoast stokbrood, wat de heren samen voor ons hadden klaargemaakt. Leuk om te zien hoe de jongens dan uit zichzelf meehelpen.
Maarten en Hanneke gingen eind van de middag nog met verrekijker en camera de natuur in, terwijl ik met de jongens thuis bleef. Óók geen straf.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten