Het ziektebeloop van rammetje Harrie heeft nog geen gunstige wending genomen.
De keuken is de enige geschikte plaats om de patiënt te behandelen (het is er warm en er ligt zeil op de grond), maar als je bedenkt dat het beestje daar ook voortdurend keutels produceert en af en toe een plas laat lopen, dan is het qua hygiëne niet echt optimaal.
Gister is de veearts wéér geweest, hij vond de situatie nog niet hopeloos en gaf opnieuw een infuus en antibiotica.
Ik heb inmiddels met mijn hart al afscheid van hem genomen en geloof niet meer in herstel. Ik blijf hem liefdevolle verzorging geven, hij krijgt regelmatig vocht en brokjes, hooi neemt hij al niet meer.
Morgen belt de arts weer.....
Gister hebben we gebruik gemaakt van het ijs op de sloot om riet te snijden. In de laatste jaren heeft het riet zich aan het eind van de tuin, waar een brede sloot ligt tot een paar meter van de oever in het water uitgebreid. De bruine rietstengels met pluimen zijn op zich niet lelijk om te zien, maar ze blokkeren wel het vrije zicht op de sloot en de weilanden.
Marcel knipte, ik voerde de schoven af naar de kant.
Vanmiddag ging de fik erin! Een kartonnen doos, een scheutje spiritus en één lucifer en het begon al te branden. Binnen de kortste keren vlogen de vlammen hoog op. Ik ben altijd een ontzettende schijterd met vuur, maar zo ver naar achter én op het ijs leek het me niet echt gevaarlijk. Ik kreeg er zelfs zó'n gein in dat ik mijn plek als toeschouwer inwisselde voor actieve deelname en bossen riet in de vlammen wierp.
De schaapjes keken nieuwsgierig toe.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten