We reden vandaag wéér de bergen in, maar bleven nu in het woestijngebied.
Onderweg passeerden we dit kleurrijke mezcal-kraampje. Het was vroeger gebruikelijk dat er in een mescalfles een made werd gedaan. Daaraan kon je zien dat het alcoholpercentage hoog genoeg was; als er mee geknoeid was viel zo'n larve als poeder uiteen. Nu is het een traditie geworden.
We kochten een schorpioen op 'sterk water' voor Marcel (dat kan ik gerust verklappen, hij leest deze blog toch niet!)
De streek rond Oaxaca staat bekend om zijn mezcal. De harten van de agaves worden geroosterd, dan tot pulp vermalen (we zagen her en der een ezel of paard een molensteen ronddraaien!), dan wordt het gefermenteerd in houten vaten, dan gedestilleerd en uiteindelijk gerijpt in vaten.
We waren al vroeg op onze bestemming: 'Hierve el agua'
Op de rotsen hier vormden zich uit kalkrijk bronwater bassins en kalkneerslagen, zodat er wonderlijke formaties zijn ontstaan.
De jongens moesten om de beurt zwemmen, omdat er één zwembroek was kwijtgeraakt en ze zwemmen in hun onderbroek 'niet netjes' vonden.
Op de terugweg stopten we bij een 'chique' restaurant, waar ze ook heel griezelige gerechten op de kaart hadden staan. (We zagen al eerder een mand met geroosterde krekels op een marktje)
De tafel werd volgezet met heerlijke gerechten en drankjes, ik kon voor het eerst mijn creditcard trekken. Bij de kleine eettentjes en in de winkeltjes gaat alles met cash geld.
Toen we thuiskwamen, kreeg ik mijn deur niet open en was er een mannetje een uur lang bezig het slot uit te voren eneen nieuw slot te plaatsen. Dit is gewoon geen happy place.
Morgen weer verder, naar de kust.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten