Twee uitdagingen!

Als er iets is waar ik een hartgrondige hekel aan heb dan is het hondengeblaf, dat stómme geblaf van honden, ik haat het!
Vannacht werd ik er om één uur van wakker en het klonk alsof het er meer waren dan de twee die we gister geteld hadden. Tot overmaat van ramp kwam daar om twee uur het gekraai van een verwarde haan bij.

We reden met de auto de bergen in en hadden onderweg een picknickontbijt op een plek met uitzicht.

Maarten had ons overnachtingsverblijf zó uitgezocht, dat we vanuit de droge woestijn naar een bebost gebied konden rijden. We gingen naar een indianen reservaat (Reserva Ecológica Benito Juàrez), waar de bewoners voorzieningen hebben aangelegd om inkomen uit te verwerven.

              Bloeiende agave

maïskolven liggen te drogen op de golfplaten daken

Het was een behoorlijke klim naar boven
De jongens bewogen zich als een wolk geluid de berg op, ballorig en met zwiepende stokken, terwijl Maarten het meeste kans maakt vogels te zien in stilte. Hij liep vaak wat achteraan en kwam opgetogen boven, voldoende vogels gespot.
Ons einddoel lag op bijna 3000 meter, ik gaf de hoogte de schuld van mijn moeizame klim naar boven, maar moet waarschijnlijk accepteren dat mijn klimmend vermogen (nóg) verder afneemt.

De eerste uitdaging was de hangbrug, die vond ik enig!

De terugweg was dalend en ging een stuk makkelijker. We aten daar in een heel gezellig restaurantje met een héél vriendelijke eigenares. Ze zette de tafel vol heerlijkheden. Ik vroeg haar of ik een foto van haar mocht maken. 

Ze poseerde daarna voor de foto en riep al het keukenpersoneel erbij voor een foto met ons

En toen kwam de tweede uitdaging: de ziplijn!
De family had het al een keer eerder gedaan in Costa Rica, maar de jongens wilde wel nóg een keer. En toen dacht ik: als ik durf te paragliden in Nepal, dan kan die ziplijn in Mexico óók wel, dus ik liet me in de gordels hijsen en ging, we zipten langs drie lijnen! Ik hield er wel twee geblutste schenen aan over, maar het was énig! 

            Op de terugweg 

We eindigden deze enerverende dag op ons balkon met snacks en hadden geen puf met om op stap te gaan voor een avondmaaltijd.

De temperaturen zijn deze dagen lager dan we hadden verwacht. Vandaag was dat op de berg maar 10 graden, we hadden onze lange broeken en fleeceshirts dan ook echt nodig.

Hanneke was zó koud, dat ze, ook na een warme douche, met een dikke deken buiten verscheen.

Heerlijke dag!