Op de farm

Zó begon mijn dag na de eerste nacht op 'the farm', zoals ze het hier noemen. De logeerkamer heeft ramen zonder glas, er is alleen een rasterwerk met horrengaas; ik ben omgeven door groen en hoor het bos ontwaken: het raspende geluid van de toekan, de keelklanken van de oropendula en meer vreemde geluiden die ik niet kan thuisbrengen. Ik zie vanuit mijn bed kolibries in de bloeiende struiken 'hangen'. Een waar paradijsje, maar dan, vanaf een uur of zes komt er nóg een geluid bij, het ronkende geluid van kleine vliegtuigjes die de bananenplantages in de nabije omgeving met gif bespuiten, want dat is óók de werkelijkheid van het leven in de tropen. 

Work with Nature beschermt stukken regenwoud, herbebost stukken grasland en probeert de biodiversiteit te behouden en die zaken bestaan hier náást elkaar.

De jongens zijn nu vrij van school, ze hebben hier in de winter hun 'grote vakantie'. Normaal staan ze hier om vijf uur(!) op, want de jongens worden om 6.15 uur door het busje opgehaald. Deze dagen hoeft er niet gehaast te worden en komt het leven pas om zes(!) uur op gang.

Hier wonen ze, ten oosten van San José, nabij de Caribische kust

               Dit is hun huis

's Morgens en 's middags wordt er met de drie(!) honden gelopen

In het laatste jaar zijn er hier veel zaken veranderd en uitgebreid. Voorheen moest je door een laag, snelstromend riviertje waden/rijden om op de farm te komen. Bij regen stijgt het water zó hoog, dat je er niet door komt, dus bestond er al langer de wens een brug te laten bouwen. 

En die is er nu, het doet wel íets af aan de charme van de entree, maar het valt me alles mee én het is wél fijn om met droge voeten het water over te komen ; ik was namelijk nooit zo'n held in het lopen over de glibberige stapstenen. 

Maartens werk verandert met het groeien van het project. Hij gaat (kan) nog maar één dag per week het reservaat in, verder is het veel organiseren, aansturen, overleggen, coördineren, personeel zoeken, 'brandjes blussen' enzovoort. 

Maar dat ziet er wél wat anders uit dan een managersfunctie bij ons in Nederland 😉

Ik had bij mijn cadeautjes een boormachine voor Luuk meegenomen, want hij is een echte bouwer. Ik weet niet hoe oud Maarten was toen ik hem voor het eerst een zakmes durfde te geven, maar dit gebeurde met toestemming van zijn ouders.

    Hier serieus werk in hout.....

... maar al snel vond hij andere creatieve manieren om hem te gebruiken: met een potlood erin om er een punt aan te slijpen, of zoals hier met een penseel om te schilderen! 

De kinderen moeten in de vakantie elk een half uur per dag uit een Nederlands boek voorlezen, dat leren ze natuurlijk niet op school; de voertaal is daar Spaans en Engels.

Ik had als opdracht om ze, als oppas, halverwege de ochtend wat fruit te geven, bijvoorbeeld watermeloen. Abel snijdt hem door en even later zie ik ze elk met een halve meloen en een lepel naar buiten lopen! Zo gaat dat blijkbaar hier. 

Ik maak me verdienstelijk als afwasser en wasvrouw en dat is hier allebei een uitdaging! Afwas doen met koud water, (dat deed ik zelfs op de camping niet meer) en de was drogen in het tropisch regenwoud is ook lastig, want het gaat soms zonder aankondiging regenen. Vaak genoeg eindigt een was weer in de machine om na een bui nog eens opnieuw te centrifugeren! 

Dit is een gewone dag hier en het is pas half 11 's morgens. 

Morgen verder!