donderdag 11 december 2025

9080 km verder....

Ik heb alle stadia van reisstress weer doorlopen en heb me er blijmoedig bij neergelegd, het hoort er nu eenmaal bij. 
Ik heb gisteravond in bed geprobeerd te visualiseren hoe ik morgen onder een draaiende ventilator onder een dun lakentje lig met de herrie van cicaden en brulapen buiten, heel vreemd! 
Ik heb het huis netjes achtergelaten: alle vuilnisbakken geleegd en schoon gemaakt, (ook de koffieprut uit het espressoapparaat 🤔?), de planten van onbereikbare hoogte op een lager, beter bereikbare plek gezet voor mijn buurvrouw en toen de deur uit.

De wandeling naar het station bleek moeizamer dan gedacht. Ik was genoodzaakt naast mijn koffer een extra tas mee te nemen en dat bleek toch onhandig en zwaar, alsof ik met een sporend, vol winkelwagentje over de hobbelige straat liep. 


Ik dacht die extra bagage slim te hebben ingepakt in de rugzak die ik in Nepal kocht, gemaakt van het materiaal waar het paraglide-scherm van was gemaakt.....

.... waar ik vorig jaar mee door de Himalaya vloog! Bij de eerste de beste transfer de trein in begon ie al te scheuren, dat zou je van zulk materiaal toch niet verwachten!
En zo kwam ik tóch nog chaotisch met mijn hele handel aan op Schiphol, gelukkig zonder dat de tas verder scheurde en ik de inhoud als een spoor achter liet. 

En toen begon de twaalf uur lange vlucht, waarin ik drie speelfilms keek die ik nog niet kende, twee maaltijden en een snack kreeg, een tukkie deed en me erover verbaasde hoeveel ouders hun jonge kinderen mee naar de tropen nemen voor een kerstvakantie. Maar ja, ik ben dan ook een boomer hè met een ander referentiekader dan de huidige dertiger.

En toen ik naar buiten kwam met m'n koffer door een haag van taxichauffeurs kwamen de twee mannetjes juichend op me af gevlogen! 

Maarten had een onderkomen in een groot huis buiten de stad geregeld voor de eerste nacht. Enen prachtige plek om 's morgens wakker te worden. 

Na een Costaricaans ontbijt van pinto (rijst met zwarte bonen), omelet en fruit (papaya en ananas) reden we naar San Miguel waar ze wonen. 


Geen opmerkingen:

Een reactie posten