Ik nam 'de meisjes' (lees mijn dochters) al vroeg mee naar balletvoorstellingen. Dat begon met aansprekende balletten zoals de Notenkraker en Doornroosje, later ook andere en moderne balletten van het Nationaal Ballet.
We zagen het Zwanenmeer door de jaren heen in verschillende uitvoeringen, ooit zelfs in de RAI met een gigantische hoeveelheid zwanen in witte tutu's. Het is misschien wel het bekendste ballet aller tijden.
Deze keer kwam het initiatief van Harmen en Hannah. Zij hebben eerder een ballet bezocht van Matthew Bourne, een Engelse choreograaf, die een eigen interpretatie van de Schone Slaapster maakte. Ze waren daar zó enthousiast over dat, toen bleek dat zijn ballet dit jaar naar Nederland zou komen met het Zwanenmeer, in april al kaarten besteld werden.
Vorige week zondag was het zover. We hebben altijd een grote voorkeur voor een matinee op zondag, dat vind ik nog steeds een héél feestelijk moment in de week.
In het ballet werden de danseressen door Bourne vervangen door mannelijke dansers.
"De gestileerde gratie van etherische ballerina’s maakt plaats voor een ritueel over verlangen en mannelijkheid" (Trouw)
"En daar vleugelwieken de driften het toneel op: het verlangen van de prins naar vrijheid, naar zichzelf, naar het lichamelijke, het échte. Niet in de vorm van sierlijke zwanen in witte tutu’s, zoals in Petipa’s origineel, maar mannen met gespierde torso’s en vleugels als wapens" (Trouw)
Deze versie van het Zwanenmeer stamt uit 1995 en schokte in die tijd de bezoekers; het verhaal draait om de prins die verliefd wordt op de Witte Zwaan, in de klassieke versie de sierlijke Odette, hier een sensueel, dreigend, onaangepaste mannelijke zwaan.
Ik las dat er destijds in Londen toeschouwers geshockeerd het theater uitliepen.
Het was ook echt een vreemde ervaring om op de zo bekende muziek een heel ander ballet te zien, gedanst door mannelijke zwanen met dreigende bewegingen in plaats van de sierlijkheid van lieflijke danseressen in witte tutu's.
Het was práchtig!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten