Dag 7, naar Monteriggioni: 18 km

Ik had gister een sneue en eenzame avond. Nadat ik een poosje in het oude stadje had rondgekeken, liep ik eind van de middag terug naar mijn kloosterkamer en daar zat ik de rest van de avond een beetje in eenzame opsluiting.
Om half zeven werd het donker en om zeven uur gaan de restaurants pas open. Ik durfde niet zo goed in het donker langs de weg naar het stadje terug te lopen, best eng zonder stoep en verlichting.
De plannen voor een gezinsuitje kwamen opeens op losse schroeven te staan, ik kon niet even iets gezelligs op tv kijken zonder WiFi, in dat boek van het Engelse echtpaar was het alleen maar storm, regen en ellende én ik had een hongerige maag, want geen avondmaaltijd!

Na mijn nacht van eenzame opsluiting in mijn kloostercel begon mijn dag met een prachtige zonsopkomst over het oude stadje. Ik had weer een licht hart, ik liet het getob los en wandelde opgewekt het stadje in waar ik me te goed deed aan een cappuccino en een zoet broodje. Ik koos ook twee belegde broodjes mee voor onderweg.

Het is bizar hoe goed de automobilisten hier op een zebrapad reageren. Langs de drukke wegen is vaak geen goede berm om te lopen, zodat je best vaak moet oversteken. Zodra ik een voet op een zebra zet, stopt iedere auto, bus of vrachtwagen. Ik voel me als Mozes die de Rode Zee laat opensplijten en.... daar hoef ik niet eens mijn stok voor te gebruiken.

Ik ben trouwens goede vriendjes geworden met mijn nieuwe stok. Ik klap hem met één simpel handgebaar in en houd hem dan makkelijk in mijn hand, zodra ik hem weer wil gebruiken, klap ik hem weer open.

Toen ik door een eenzaam bos liep, kwam er uit het niets opeens een husky naast me lopen en later rustig voor me uit, soms even wachtend en rondsnuffelend. Hij had geen halsband en in de wijde omtrek was geen baasje te bekennen. Je zou denken dat ik verlamd van angst zou zijn, maar er ging helemaal niets boosaardigs van hem uit een ik was helemaal niet bang. En na een poosje was hij net zo plotseling verdwenen als ie gekomen was.

Elk stadje dat ik passeer is belachelijk schattig!

Ik had vandaag perfecte wandelbenen, het lopen ging zó makkelijk! Het was bewolkt en er stond een stevig windje, fijn wandelweer. De kilometers vlogen moeiteloos voorbij.
Eerder dan verwacht doemden de contouren van het stadje Monteriggioni in de heiige verte voor me op; alsof het zo bedoeld was stond er een picknicktafel, zodat ik mijn lunch met zicht op mijn einddoel op at. 

Ik wil jullie de samenstelling van mijn broodje niet onthouden, want het was spectaculair lekker! Allereerst het brood zelf, een focaccia ter grootte van een hamburgerbroodje belegd met zongedroogde tomaatjes, grof gesneden, gebakken paddestoelen, zwarte olijven, een plak mozzarella en bovenop geschaafde parmezaan. Superlekker! Die ga ik thuis eens proberen na te maken.

Elke dag eindigt met een klim naar een schattig stadje op een heuvel. Monteriggioni is een oud vestingstadje uit het begin van de 13e eeuw, het is ommuurd, heeft 14 wachttorens een tweede stadspoorten. Het is piepklein, niet meer dan een plein met gezellige terrassen en een kerk en een paar straatjes. Autovrij, dus heel charmant.

Ik had tevoren geboekt in hotel 'Il Piccolo Castello' en heb een luxe privékamer met eigen badkamer en WiFi. Zal je nét zien dat ik voor twee tientjes in het ernaast gelegen hostel had kunnen overnachten, dat vond ik thuis niet bij mijn speurtocht. Maar, ik lig nu schoongedouched met veel plezier op mijn kingsize bed met strak gestreken lakens door mijn open ramen naar de omgeving te kijken.

Ik ben benieuwd welke pasta ik vanavond kan kiezen.