Ik had mijn boterhammetjes al gesmeerd, mijn veldfles gevuld en mijn wandelschoenen gestrikt, klaar om naar het station te fietsen voor een wandeling met het Genootschap van St Jacob toen ik een appje van Maarten terugkreeg. Zonder erover na te hoeven denken typte ik: ja doe ik!
Het is zó heerlijk als die jongetjes me om de nek vliegen en omááá! roepen.
Luuk heeft al langere tijd de ambitie om rocker te worden en daar hoort natuurlijk een gitaar bij! Hij kreeg er één van zijn ouders voor zijn komende zesde verjaardag. Hij is supertrots en gaf al vast een voorproefje van zijn toekomstige kunnen.
Ik was op de fiets gekomen, zodat ik met Abel naar de speeltuin kon fietsen, terwijl Hanneke hollend naast Luuk liep, die voor het eerst op een fiets zonder zijwieltjes probeerde te fietsen.
Zegveld is een plattelandsdorp, ze toonden overduidelijk hun gevoelens op spandoeken. Ik merkte dat ik afstand voelde tot die gemeenschap, blij dat ik daar niet meer bij hoor; ook al klinkt dat onaardig, ik voel de afstand.
Moeder Lies was er ook, dat contact verliep gelukkig zonder problemen. Sinds corona belde ik haar de laatste twee jaar elke dag tót het moment dat ik vertrok uit Zegveld, waarbij ik ook afstand van háár nam. Even een ontmoeting was prima, maar dat benauwende contact wil ik niet terug. Het voelt heel egoïstisch om haar los te laten, maar het geeft me veel lucht en ruimte.
Het was heerlijk om aan het eind van de middag iedereen gedag te kussen en weer naar mijn eigen huisje terug te fietsen, mijn veilige, rustige haven, zonder chaos en losse eindjes.
Geen spijt, geen boosheid, geen rancune, alleen maar rust en opluchting!
Morgen heb ik een date met mijn grote zoon alleen! 😁
Geen opmerkingen:
Een reactie posten