Caminito del Rey

We hadden vandaag een spectaculaire dag in de bergen op de Caminito del Rey. Het is een pad door een lange kloof tussen hoge rotsen die begin 20e eeuw werd aangelegd voor arbeiders voor de aanleg van een waterkrachtcentrale. De route is naar Koning Alfons X111 genoemd die hem in 1921  lopend kwam inspecteren. 

In de 20e eeuw werd het een pad voor de avontuurlijke toerist; in 1992 werd ie gesloten. Na een grondige renovatie is hij sinds 2014 weer geopend voor publiek. 

Ik had me voorgesteld dat we door de taxi zouden worden afgezet bij een officieel kantoor met enorme drukte. Het liep heel anders. 

We werden afgezet op een stille weg bij de ingang van een tunnel door een grot, dat bleek de officiële ingang van de wandeling.

We kregen verplicht een helm op

   en een hoop waarschuwingen

We wandelden op de plankieren die aan de rotsen bevestigd waren met in de diepte het geluid van de kolkende rivier en boven ons rondcirkelende vale gieren.

Heel indrukwekkend allemaal. Het was helemaal niet zo druk en overvol als ik van plaatjes op internet gezien had, wat de ervaring alleen maar mooier maakte. 

pas als je inzoomt zie je dat er mensen lopen, zó nietig ten opzichte van die gigantische rotsmassa! 

            Zie je Cees staan?

Halverwege een stukje gewone bergwandeling

Hier zie je duidelijk de oude en vergane weg onder het gerenoveerde pad, doodeng! 

Eenmaal aan het eind gekomen zaten we op een panoramaterras onze wachttijd op de trein te verdrijven met koffie en een sinaasappeltaartje.

Terug in Malaga aten we met z'n vijven bij Pimpi, een favoriet restaurant van Ruth.

En nu is iedereen voldaan en verzadigd terug op zijn kamer voor de laatste overnachting. 

Morgen naar huis.