Voorheen gingen we in september, rond de verjaardag van mama, met z'n vieren bij haar op bezoek en combineerden we het met een wandeling in de omgeving van het verpleeghuis en een lunch of diner samen. Na haar overlijden werd het een wandelweekend, een moment in het jaar dat we elkaar zonder aanhang zien en samen zijn.
We troffen elkaar op het station in Putten en streken eerst neer bij een banketbakker voor koffie en taartjes.
Roeland had een tweedaagse tocht samengesteld uit onderdelen van het Veluwe Zwerfpad, een streekpad. Hij kijkt niet op een kilometertje meer of minder, de eindscore van dag één was dan ook 26.6 km, de tweede dag 25.3 km. Gerard en Ewout hielden het gemiddelde tempo bij, dat lag op 5.1 km! Normaal loop ik 4 - 4.5 km per uur. Ik voelde aan het eind van de eerste dag dat een lang traject met een hoger tempo dan normaal best zwaar voor me was.
Zodra we het dorp verlieten en het bos inliepen werden we geconfronteerd met de harde werkelijkheid: de wolf! Hij heeft zich gelukkig niet laten zien.
De zelfde foto's als eerdere jaren
De weersverwachting voor zaterdag was regen en kou. Die kou koor wel, we hadden ons er op voorbereid en droegen winterjassen en handschoenen. Het bleef droog tót we uit het niets, midden op de hei, werden verrast door een knetterharde, zware, lang doorrollende donder.
We hadden nog nét tijd om onze regenkleding aan te trekken en toen begin het keihard te hagelen! We liepen over die open vlakte en voelden ons een makkelijke prooi voor de bliksem, we hebben ons op het hoogtepunt van het onweer geprobeerd ons klein te maken en op ons hurken te gaan zitten, maar dat bleek met name voor mij een té grote uitdaging voor mijn stramme lijf.
Bij aankomst in het hotel was de jonge receptioniste zwaar onder de indruk toen ze hoorde dat we van Putten naar Elspeet waren komen lopen. Zij vertelde zelf in Putten te wonen en ooit eens overwogen heeft om het te fietsen, maar dat het niet verder dan dat was gekomen.
's Nachts was Gerard, met wie ik een kamer deelde, in staat snurkgeluiden te produceren die niet slecht zouden scoren op een Camino slaapzaal.
Met name Roeland had zich enorm verheugd op het ontbijt en het budget stelde niet teleur, werkelijk álles was er.
Vandaag begon met een strakblauwe lucht en dat bleef zo; de poncho's en regenbroeken bleven in de tas.
En zo zwierven we ruim 50 km over de Veluwe, kletsten we elkaar weer helemaal bij over onze levens en die van onze kinderen en voelden we ons weer extra met elkaar verbonden.
Het weekend van volgend jaar staat alvast in de agenda's!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten