Nou nee, dat niet, maar ik had gewoon geen zin om te schrijven, zomaar niet. En ik heb ook weinig foto's gemaakt en alleen tekst is ook zo saai.
Zo maakte ik pas met Mildred een Sentimental Journey door Heemstede. Wij zijn vriendinnen vanaf dat ik op driejarige leeftijd vanuit Haarlem in Heemstede kwam wonen en we zijn elkaar nooit uit het oog verloren.
Het waren de jaren 60, Nederlands was nog verzuild. Bij Mildred waren ze katholiek en wij waren van gereformeerde huize. Onze moeders deden hun boodschappen bij verschillende winkeliers, dat gold voor de slager en de kruidenier, maar ook voor de fietsenmaker en de schoenenzaak. Mildred zat op een door nonnen geleide meisjesschool en ik op de Bosch en Hovenschool (wat een prachtige naam eigenlijk, nooit bij stilgestaan). Zij kon met een bezoek aan de avondmis haar zondag vrij kopen, maar als ik met haar meeging naar die zaterdagse mis, dan moest ik de volgende dag gewoon mee naar ónze kerk. Ik was best jaloers toen zij 'aangenomen' werd en met een beeldschoon wit jurkje en pijpenkrullen door iedereen aanbeden werd. En die Heilige Communie, als zij devoot terug kwam lopen en in de bank knielde, stak ze haar tong even uit om haar ouwel te laten zien. Bij ons mochten alleen de grote mensen deelnemen aan het Heilig Avondmaal en een blokje wit brood van de zilveren schaal pakken, die werd doorgegeven vóór de kinderen langs en daarna kwam dan ook nog die magische zilveren beker met rode wijn voorbij, waarvan ze een slokje namen. De ouderling die de beker aannam aan het eind van de rij, veegde dan met een spierwit, keurig gevouwen damasten servet de rand schoon, voordat de beker een nieuwe rij in werd gestuurd.
Wij mochten op zondag geen geld uitgeven, dus niet op de ponykar door Groenendaal voor een dubbeltje (en zeg nou zelf, een kind komt toch alleen op zondag met z'n ouders naar het bos met kinderboerderij) en natuurlijk ook geen ijsje, nee. En bij Mildred thuis werden wij op zondag met een lijstje en een portemonnee op pad gestuurd om bij Tummers, de lokale snackbar patatjes en kroketten te halen. In mijn herinnering was ik dan zo braaf om niks voor mij te laten kopen, maar ik ben er niet zeker van of ik ook geen hapje van Mildred portie at.
Met dit soort herinneringen in gedachten fietsten we van Hoofddorp naar Heemstede en liepen we over de Raadhuisstraat en de Binnenweg, de winkelstraten. En zo liepen we daar: "zat hier niet de Gruyter en weet je nog Jongbloed, waar je schriften en stiften kocht, dit was toch de Minervabioscoop en daar zat vroeger ook al een groentezaak".
Dat is toch wel de leuke kant van ouder worden, met verbazing en vertedering terugkijken naar hoe het toen was.
We struinden winkeltjes af, kochten wat handige spulletjes en zelfs wat kleding en sloten de tour af met een heerlijke lunch bij een zaak (nee, die was er toen nog niet).
Als mijn schoonmoeder (of welke oudere ook) me dit soort dingen vertelde met zo'n dromerige blik, dacht ik alleen maar: "mensje, denk je dat dat mij ook maar íets interesseert? Waarom vertel je me dit" En nu ben ik zelf in die fase aangekomen, wie zit op dit soort herinneringen te wachten? Als je van mijn leeftijd bent, begrijp je dat dat blijkbaar bij het leven hoort. Iedereen van boven de 60 voelt toch prettige nostalgie bij het zien van een zwarte kolenkachel en een kolenkit, of ijsbloemen op een vensterruit, zwart wit foto's van een kinderpartijtje of met z'n allen rond de tafel met pluchen tafelkleed een spelletje Ganzenborden.
Ik hoop nog een tijd lang tevreden achterom te kijken en er ongetwijfeld met name jongere mensen mee te vervelen.
En dan denk ik: "wacht maar, jullie tijd komt nog wel!"
Morgen vertel ik hoe die dag in het verleden verder verliep.....
Geen opmerkingen:
Een reactie posten