Dag 9: naar Granada, 17 km

Direct bij het begin van de etappe bleek dat het pad langs de rivier was weggeslagen door de recente overmaat aan regen. We vonden een toegang verderop en waren onder de indruk van de chaos die we tegenkwamen. 

De tocht van vandaag was opnieuw prachtig en bleef zich bewegen in berggebied. 

De langste stijging viel tussen 10 en 12 uur, toen het nog niet te warm was en ging me verrassend goed af. Ik beschouw mezelf inmiddels wel als hersteld.

Het werd opnieuw een etappe zonder dorpjes, zodat we ons ingesteld hadden op stilte, fluitende vogels en hier en daar een bergbeekje. We hadden niet bedacht dat het zaterdag was en dat de stedelingen dan ook de natuur in trekken, zo werden we regelmatig verrast door mountainbikes die met een noodvaart de berg af kwamen, maar ook wandelaars en crossmotoren met als aliens ingepakte crossers met gekke pakken en helmen. 

We passeerden restanten van een Romeins aquaduct

De bermen stonden vol met geurig bloeiende rozemarijn

En toen was de tocht opeens gedaan. We wandelden halverwege de middag Granada binnen. Hier een foto, je ziet links op de berg de Alcazaba van het Alhambra.

Voor vannacht checkten we in bij het Klooster van San Bernardo, waar tot 10 jaar geleden nonnen huisden, nu wordt het gebruikt als pelgrimsherberg

Op straat was het flaneertijd toen we buiten kwamen: krankzinnig druk!!!!

Op straat flamengo danseressen

En hapje en een drankje in een drukke tapasbar

Wij flaneerden ook nog even rond

            en dronken een koffie

En dit is het uitzicht op het Alhambra vanaf het terras van ons Klooster

Dag 8: naar Quentar, 21.2 km

We werden in de donativo herberg verwend met een heerlijk, uitgebreid ontbijt met gewéldige koffie. 

Het lukte niet om zomaar te vertrekken, want de hospitaleros hadden daar een aparte vertrekceremonie voor.

We kregen allemaal een armbandje met een schelpje en toen moesten alle handen samen op de foto

Én weer moesten we mét de hospitalero op de foto vóór de muurschildering op de albergue

We splitsten ons op in twee groepjes: drie diehards die de hele route van 27 km gingen lopen en Anneke en ik die kozen voor een iets mildere variant, we lieten ons de eerste 6 km wegbrengen door een taxi. 

Vandaag liepen we de Koninginneroute van deze Camino en dat was niets te veel gezegd. We liepen de héle dag door de natuur, hadden de mooiste uitzichten en kwamen geen enkel dorpje tegen. 

De dynamiek was heel anders dan met z'n vijven, we liepen heel relaxed in ons eigen tempo en dat lag heel dicht bij elkaar. Nu bleek dat Anneke zich de afgelopen dagen toch óók wat overvroeg in het tempo van de groep. 

We werden door de taxi afgezet en verdwenen meteen een rivierbedding in en dat was deze keer hélémáál niet saai! 

Nu we meer naar het westen komen zien we steeds vaker schade van de heftige stormen van recent. In de inmiddels weer droge rivierbedding lagen her en der omgevallen en ontwortelde bomen, waar we onderdoor moesten zien te komen, soms zelfs kruipend op onze knieën!

Hier en daar leek het wel alsof we in de Kennemerduinen liepen!

en even later was de omgeving weer héél anders. Wel waren de naaldbomen in de hoofdrol vandaag en zagen we weinig amandelbloesem. 

Een passerende pelgrim zette ons op de foto

Hier liepen we langs een verlaten (marmer?)mijn, dat leverde magische plaatjes op en gaf ons een surrealistisch gevoel, een soort maanlandschap! 

Halverwege de dag was er een kilometerslange gestage klim. Gelukkig was het vandaag wat bewolkt en was het daardoor minder het een uitputtend. 

We namen af en toe een korte pauze voor een banaan of een sinaasappel en liepen heel ontspannen. 

Óp de paden langs de berghellingen moesten we regelmatig over door de regen verschoven bergwanden heen klimmen. 

En vooruit, tóch nog een bloesemfoto. 

De laatste 5 km kwamen we over een helling en kwamen we weer in gecultiveerde natuur met olijf- en amandelboomgaarden en kwam even later het stadje in beeld wat we vannacht verblijven. 

Zelfs het laatste uur liep ik vandaag energiek naar de eindstreep, het is heerlijk als je op het eind niet hoeft te 'douwen' zoals Ruth het noemt als je de laatste energie uit moet persen. 

Voordat we in een restaurant een menu del dïa bestellen, kost het heel wat vertaalwerk om te ontdekken wat er op de kaart staat. 

We gaan steeds later slapen, het is nu zelfs kwart voor elf! 

Gauw het licht uit! 

Dag 7: naar La Peza, 24.2 km

Gistermiddag waren we de weg een beetje kwijt en kwamen we binnen bij een morsige man in een grot/rotswoning. Het zag er heel armoedig uit en rook er bedompt en vochtig, zodat de schrik me al om het hart sloeg. Moesten we in zo'n woning overnachten? Ons huis was modern gerestaureerd en beviel prima al was het wel een vreemd gevoel om deels in een grot zonder buitenlicht te slapen. 

We vertrokken in het donker en liepen de oude stad door langs de Alcazaba en de kathedraal. 

Voor het eerst door holle wegen, ben ik dol op! 

                     Canyons

De ochtendwandeling was mooi, we liepen tussen vreemde rotsformaties door, wandelden door een parkachtig naaldbomenbos met beschutting voor de zon en bereikten via een soort canyons het eerste dorpje. 

De dag bleef in het teken staan van de rotswoningen, ook in de dorpjes die we passeerden. Waarschijnlijk maken ze op deze manier gebruik van de verkoeling van de woningen in de hete zomer. Ze zijn deels in de rotswand met keurige uitbouw naar buiten. Het is een gek gezicht dat er dan uit de rots schoorstenen steken. 

Het tweede deel van de dag beleefde ik geen plezier aan het wandelen. We liepen een heel stuk door een zanderige rivierbedding, licht stijgend. Ik neem het de anderen niet kwalijk, maar het was niet fijn de hele tijd de laatste te zijn en de anderen steeds verder uit beeld te zien verdwijnen. 

De laatste 8 (!) km waren zwaar, over asfalt in de brandende zon zonder beschutting, helaas heel veel omhoog. 

Het laatste deel kwam het eindpunt van onze etappe in zicht, naar beneden. Heel fijn om het laatste stuk naar beneden te lopen!

We kwamen aan in een donativo herberg met twee hospitaleros die samen voor ons kookten en héél snel en veel praatten. Ik ben nu helemaal uitgeteld van alle gepraat en alle onrust en ga nu heerlijk slapen in mijn slaapzak met extra deken!

See you mañana!

Dag 6: naar Guadix, 22.5 km

We hebben heerlijk geslapen op fijne bedden met een lekkere warme deken. We kregen gister van een buurvrouw, die het sneu vond, dat we nergens terecht konden om iets te eten, een zak cakejes en koekjes, zodat we met een kop thee tóch een soort ontbijtje hadden voor vertrek. 

En kijk waar we vanmorgen weer op verrast werden, het eerste zonlicht op de sneeuw, met wéér de bloesem op de voorgrond! 

Die bloesem tekent wel helemaal het vroege voorjaar, het zou een stuk saaier zijn zonder. 

De ochtend was weer zó mooi! Heerlijk fris met een opkomende zon en een blauwe lucht. We passeerden weer een aantal stroompjes. Tot mijn verrassing hielden mijn schoenen, die ik voor vertrek nog eens goed had ingesmeerd, mijn voeten perfect droog, zelfs toen ik er mee ín het water stond. Al het water liep er zó af. 

Uiteindelijk werd de stroom zó breed, dat we blij waren dat er een bruggetje was aangelegd. 

Na 5 km doemde het eerste dorpje op met nog steeds die sneeuwbergen erachter. We moesten een heel stuk van de route af om een bar voor de koffie te vinden. Het eerste kopje van de dag is toch het lekkerste!

We liepen de eerste helft van de dag door de bergen, omhoog, omlaag en langs de hoogte over onverharde wegen. 

Bij het tweede dorp stond een fruitkraam, kijk wat een heerlijkheden ik voor ene euro meekreeg! 

De tweede helft van de dag verlieten we de bergen en liepen we een stuk over asfalt door een vlak, saai dal. 

Gek genoeg liepen we op die saaie weg opeens in marstempo zonder enige beschutting door de brandende zon tót we even ons rustmomentje pakten onder de schaduw van olijfbomen in een boomgaard. 

Aan het eind van de etappe ontstonden er vreemde rotsformaties en liepen we de stad Guadix in. De stad wordt omgeven door de rotsformaties waarin van oudsher grotwoningen zijn aangelegd. 

Het einde van de dag is altijd zwaar, of je nu 14 of 24 km loopt. De rugzak gaat pijn doen, de benen worden moe, de motivatie verdwijnt en dan komt er tóch nog een klimmetje.

We hadden moeite om ons onderdak van vandaag te vinden in de wirwar van straatjes, maar uiteindelijk kregen we dan toch onze eigen grotwoning. 

Alle huisjes hebben hun eigen schoorsteentje.

Kijk wat een gezelligheid! Het is nog geen acht uur en we liggen al schoongedoucht in onze bedjes.

Morgen weer op pad!