Met de hectiek van de stad nog in het hoofd, kozen we vandaag voor een laatste hike in de natuur. We reden weer hoog de bergen in tot een kleine 3000 meter, eerst door loofbos, toen door naar naaldbos.
Het was er betoverend mooi. Fris, doodstil, met de zon door de bomen. Het pad was zacht en veerde door de laag dennennaalden. Later volgde een lang pad, dat langzaam maar gestaag daalde (en ik al bezorgd bedacht of ik die lange weg naar boven later wel zou gaan halen). De kinderen liepen gezellig tegen me aan te kletsen, hun ouders vogelend en op vlinderjacht er achteraan.
We eindigden de wandeling bij een picknickplaats met hutjes, waar Mexicaanse families compleet met pannen op een vuurtje een maaltijd aan het bereiden waren.
Wij Hollanders aten gewoon een broodje kaas uit de rugzak. We kregen wat lekkers van ze toegestopt.
Met het naderend afscheid in gedachten, maakte ik nog gebruik van de mogelijkheid ze zo vaak mogelijk te fotograferen. Ik heb deze weken enorm van de jongens genoten. Ook al worden ze groot, ze geven me onder het lopen af en toe zomaar een hand. In de auto of op de bank komen ze soms nog tegen me aan zitten, krijg ik een armpje of een moe hoofdje tegen me aan.
De nabijheid van Maarten en Hanneke is in deze weken ook zo vanzelfsprekend, dat ik me nog niet voor kan stellen hoe dat straks weer zal zijn als ik ze een hele poos níet meer om me heen zal hebben. Het is fijn om mee te maken hoe goed ze het als gezin hebben met elkaar en hoe ze passen in het leven dat ze leiden.
De weg terug ging als een vals plat kílometers lang omhoog, maar het is zoals wandelgidsen het zeggen: met kleine stapjes zonder haast kom je altijd boven.
Er hangt een wasje te drogen, we drinken een biertje en vanavond bestellen we pizza.
Morgen de laatste rit met de auto terug naar Mexico City.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten