Monte Alban

Kerstavond 'dineerden' we in een straattentje, niet zo fancy, maar wel lekker!

Vanmorgen in volle vaart onderweg opeens een enthousiaste kreet van de chauffeur: de klapekster! Maarten houdt zijn blik op de weg én in de lucht, hij staat als vogelaar altijd aan.

Onderweg naar Monte Alban reden we naar het zuidoosten richting Oaxaca (spreek uit Wa-hak-ka). We reden door de kale Mexicaanse woestijn, door woeste bergen en zagen nadien ook wat groene begroeiing verschijnen. 

Daar aangekomen kwamen we voor het eerst in de toeristisch drukte en werden we naar een drukke parkeerplaats geloodst. 

Nog vóór we de archeologisch site op gingen, zag de familie van alles bewegen en verdwenen ze met vangnet, verrekijker en camera. 

Hanneke fotografeert een gevangen vlinder en laat hem dan weer vrij. 

(Check die vlinderring, gekocht in Mexico City)

Eerst het archeologisch museum met "botjes en potjes in kruiken(?) en potjes", zoals we dat vroeger met onze kinderen noemden

De antieke stad stamt uit de periode rond de jaarwisseling en werd bewoond door de Zapoteken (gister goed opgelet?)

Het was een uitgebreid terrein, waarvan de eerste delen rond 1920 werden ontdekt.

We bléven foto's maken, van elk nieuw punt vonden we het nóg mooier en indrukwekkender.

Al die moeite om die stenen uit een berg begroeid zand op te graven en dan ook schoon te houden! Het ziet er wel mooi uit, die lieve plantjes, maar ze maken er wel weer een zooitje van. 

        Héél véél hoge trappen

Het was een stuk grootser en indrukwekkender dan gister, goed dat we deze volgorde hadden. 

    Magisch plaatje van Maarten

Maarten had een appartementje gehuurd op een agavefarm een eindje buiten Oaxaca. Het bleken drie aparte kamers zonder kookgelegenheid, wat een beetje tegenviel. De ligging was minder sfeervol en landelijk dan verwacht en het internet was zó slecht dat we ...

...in de mescalbar moesten gaan zitten voor de schermtijd aan het eind van de middag én om mijn blogje te schrijven. 

Omdat we geen eigen keukentje bleken te hebben, reden we naar een restaurant in het dichtsbijzijnde stadje: gesloten! En verder vonden we ook niks. 

Uiteindelijk aten we friet en een broodje op een pleintje, veel eenvoudiger kan het niet worden! Afijn, een andere kerst dan anders. 

Maar, voor het eerst een hele kamer voor mezelf. Ook wel eens fijn! (hoewel het met de jongens samen óók heel gezellig is)

PS Vandaag slechts 34 honden geteld.