Deze week had ik regelmatig app-contact met Cecilia, die zondag vrij impulsief haar spullen in een rugzak propte en een time out nam door af te reizen naar Hoek van Holland en daarvandaan een week is gaan lopen op het Grote Rivierenpad.
Toen ik woensdagavond telefonisch mijn nood bij haar klaagde, kwam ze met het voorstel om een dagje mee te komen lopen op de route. Ik zette een streep door mijn planning en reed gister naar Krimpen aan de Lek.
En dat was een goede zet. Na een nacht van malen en tobben gebeurde het: binnen een kwartiertje voortstappend in het groen kwam ik weer helemaal terug bij mezelf. Ik voelde hoe ik vanuit mijn hoofd terug in mijzelf 'zakte' met de kern in buik en benen. Als ik dit zo opschrijf, begrijp ik dat als je als lezer denkt: waar heeft die vrouw het over?
Als je bedenkt dat ik tegenwoordig met droge ogen in een yogales meedoe aan een ademhalingsoefening, waarbij je afwisselend inademt door je ene neusgat en uitademt door de ander om 'de diagonale hersenhelften te koelen' (serieus!!), dan begrijp je misschien dat ik zulke veranderingen in lichaam en geest kan meemaken.
We passeerden hele velden vol springbalsemien, waarvan ik toch zeker meende te weten, dat die volop groeit in de zomer. Internet vertelt me nu dat de bloei voortzet tot in september. Het was de enige bloeier die nog kleur gaf tussen al het groen.
Halverwege de route werden we onverbiddelijk tegengehouden door dit bord én een verkeersregelaar, die ons verzekerde dat we zelfs als wandelaar de grondwerken verderop niet zouden kunnen passeren. Met een auto rijd je dan even om, voor ons was het een begin van een urenlange worsteling met ons navigatie programma. Om de provinciale autoweg te mijden, probeerden we paden te vinden door de weilanden, maar door de enorme hoeveelheid slootjes bleek het nog een hele opgave om doorgangen te vinden, zonder natte voeten te krijgen.
We baanden ons op avontuurlijke wijze een weg door de weilanden, we klommen over hekken, passeerden hier en daar een bruggetje, we meanderden met doodsverachting tussen de koeien door en bereikten met een trekpontje de Lekdijk.
En zo liepen we tóch nog een stuk langs 'een Grote Rivier' met zware vrachtschepen, een dijk, laagliggende dijkhuizen en boerderijen met moestuinen, boomgaarden, weitjes met schaapjes en geiten.
In Bergambacht aten we wat op een terras, waarna ik afscheid nam en met de bus naar mijn geparkeerde auto in Krimpen aan de Lek terugreisde en Cecilia door ging naar haar overnachtingsverblijf bij Vrienden op de Fiets.
Ik kan er weer even tegenaan!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten