Mijn wekker stond om 6.45 uur, de nacht bleek op dat tijdstip nog niet eens helemaal verdwenen te zijn! Dat wordt weer wennen, al het donker dat ons te wachten staat in de komende maanden.
Ik mengde me in het drukke verkeer van de ochtendspits, ik worstelde me de volle Sprinter naar Amsterdam in en werd vóór het Concertgebouw de tram uit gestuwd om vervolgens in de stroom bevoorrechte bejaarden te worden opgenomen, die op een doordeweekse werkdag de luxe hadden op het rode pluche in de prachtige Grote Zaal neer te strijken.
Het orkest werd gedirigeerd door de Finse Klaus Mäkelä, een jonge vent van 27 jaar, die nu nog werkt in Oslo en Parijs en in 2027(!) als vaste dirigent naar Amsterdam komt.
Vanmorgen was de laatste repetitie voor de uitvoering van vanavond en morgenavond. De orkestleden, de dirigent en de concertpianiste waren nog niet in stemmig zwart gekleed, maar droegen spijkerbroeken en hun gewone kloffie.
We werden getrakteerd op vier stukken: twee van Debussy en twee pianoconcerten van Ravel, beide Franse componisten uit begin vorige eeuw.
Één van de pianoconcerten werd door Ravel speciaal geschreven voor een destijds gevierde pianist, die zijn rechterarm verloor in de Eerste Wereldoorlog: geheel linkshandig dus een zo wordt het hedentendage nog steeds uitgevoerd.
Formidabel hoe de pianiste met die ene hand op het toetsenbord toch hoog en laag wist te bereiken, terwijl haar rechterarm ongebruikt werkeloos langs haar lichaam hing.
De stukken werden eerst in zijn geheel gespeeld, waarna de dirigent nog gerichte aanwijzingen gaf en die delen aangepast herhaald werden. Leuk om eens mee te maken.
En, het was prachtig!
We lunchten na afloop in een restaurantje op het Roelof Hartplein.
En, als laatste verjaarscadeau, heb ik nog een foto workshop tegoed met broer Ewout.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten