Longfunctie

Ter evaluatie van mijn tweejarig stamceljubileum moest ik weer door de molen om te beoordelen in hoeverre mijn lichaam schade lijdt of heeft geleden van de procedure én om te zien of de lymfeklierkanker nog steeds verdreven blijft te zijn. Nu ben ik ik inmiddels gepokt en gemazeld en draai ik mijn hand niet om voor een scan of een bloedprik, maar één van de onderzoeken waar ik echt met angst heenga is de longfunctietest. Het doet geen pijn, er kan niks gebeuren, maar ik vind het héél akelig. 

Je neemt plaats in een soort telefooncel, krijgt een knijper op je neus en een mondstuk in je mond (denk aan het mondstuk van een snorkel) en dan moet je 'gewoon' ademhalen door via je mond lucht in- en uit te ademen door die slangen. Vanaf dát moment blijft een longfunctie-assistente je vertellen wat je moet doen: héél diep inademen (ja goed zo, nóg iets verder, houdt vol!), héél hard uitademen (nee even over, zo snel mogelijk tot je geen zuchtje adem meer over hebt. Dat doen we nog een keer, deze keer nog íets verder uitademen).

Dat gaat nog een poosje door en dan...... gaat de deur van de telefooncel dicht en moet je 'rustig ademhalen' en ze met een geheim klepje de toegang van lucht door die slangen afsluiten en je 'gewoon moet blijven doen als of je doorgaat met ademhalen' terwijl de paniek bezit van je neemt, omdat je geen lucht meer krijgt!

Ik heb een grenzeloze bewondering voor de échte longpatienten met ademhalingsproblemen die zich door dit verstikkende onderzoek moeten werken. 

Ik ga er van uit dat het weer goed genoeg is om er voor een jaar vanaf te zijn. 

Volgende week de uitslag. 

De PET-CT scan is pas al gemaakt en liet geen narigheid zien, alle afwijkingen van de laatste maanden zijn weer opgelost en verdwenen.

Ik heb de bloeduitslagen alvast op internet bekeken en die zien er prima uit.

Heerlijk dat het allemaal weer gebeurd is. Volgende week heb ik afspraken voor de uitslagen, maar ik heb er alle vertrouwen in dat alles prima is. 😊

's Avonds een gezelliger programma. Met Anke ga ik vaker naar de bioscoop, van Soof 3 hadden we van anderen goede ervaringen gehoord én ik las zelfs een positieve recensie in de Volkskrant! 

Bij eerdere films, waar wíj enthousiast over waren, gaf de Volkskrant een slechte recensie; deze keer vond ik de film juist wat tegenvallen: alles een beetje onwaarschijnlijk, voorspeelbare emoties, wat over de top, wat al te veel happy end, maar wel onderhoudend. 

En vooraf: het laatste restje bami van de rijsttafel, opgeleukt met verse taugé en een eitje. 😉