Dag 2: naar Alboloduly, 15 km

De beloning als je vóór zevenen wakker bent

Dit is het interieur van een doorsnee Spaanse bar. Kaal, ongezellig en met gladde wanden, zodat de herrie optimaal resoneert. Man, man, wat praten die Spanjaarden hard! 

De eerste twee dagen hadden we heerlijk weer! Strak blauwe luchten, 's morgens eerst nog lekker fris en daarna 15 tot 20 graden, mét een windje. Steeds een laagje kleding verder uit. Vanaf een uur of vijf in de middag wordt het koeler en moet er steeds een laagje bij. 

De ochtend stond in het teken van klimmen! We verlieten al snel het asfalt en verdwenen de bergen in en dat is heerlijk én afschuwelijk! Het lopen over de stenen paden is heerlijk, maar het stijgen is zwaar en best afschuwelijk. 

Vooral veel steen en kale bergen, maar hier en daar wat kleur, zoals de beginnende bloei van de brem 

We moesten drie hobbels nemen, bij elkaar 450 meter omhoog. Ik ben een slechte klimmer en vandaag viel het me echt zwaarder dan anders. Maar ja, dan moet je ook maar niet tegen doktersadvies in de bergen intrekken na een dubbele longontsteking! 

Er zijn twee methodes om te klimmen: kleine stapjes nemen of vertragen door bij elke stap omhoog een zweef- (lees rust-) momentje in te bouwen; ik deed uiteindelijk beide en arriveerde vaag misselijk en met onzekere benen de top! 

                 Zoekplaatje

De afdalingen waren ook uitdagend, maar kosten me geen inspanning! Heerlijk, dalen! 

Hier hebben we even pauze na de tweede hobbel

            Én weer naar boven! 

En toen lag daar in de diepte het dorpje waar we heerlijk konden uitrusten en ons vol lieten lopen met ijskoude Cola met tinkelende ijsblokjes!

Het tweede deel van de dag liepen we een saaie weg, kilometers lang over het asfalt langs een lege rivierbedding met hoge betonnen wanden. Recent was het hier aan de kust slecht weer, een aantal stevige stormen met hevige regen, in zo'n periode moet er veel water gestroomd hebben om het water af te voeren naar zee. 

          vanaf het dakterras

We eindigden de wandeling bij de lokale Albergue. De eerste twee nachten sliepen we in een hotel, gister in een albergue met elk een laag bed en vandaag moet er geklommen worden op stapelbedden. 

De hospitalera kookte een maaltijd voor alle pelgrims, ze regelt morgen ook het ontbijt. Het is een 'donativo' herberg, je betaalt wat het je waard is. 

Morgen is de etappe ruim 28 km, dat is niet alleen voor mij, maar ook voor de anderen écht te ver! Ruth probeer op zondag in dit dorp een taxi te regelen om de afstand in te korten.....

Nu eerst slapen!