Weekend in Gent.

Dit weekend was ik in Gent met 21 man van het Genootschap in het kader van een uitwisseling met het met het Vlaams Compostelagenootschap. We hadden voor de 170 km vier uur nodig, waarvan circa twee uur met mijn voet op gas- en rempedaal in een tergend traag voortbewegende file rond Antwerpen. 

We checkten in bij een hostel met stapelbedden. Waar ik vroeger zonder problemen op het bovenbedje klom, gaat het me nu toch wat moeizamer af. Vooral het afdalen 's morgens is een uitdaging als ik mijn stijve lijf voor het trapje moet positioneren en dan met één been naar houvast voor mijn voet moet hengelen.

We werden 's middags door twee enthousiaste Gentse pelgrimdames meegenomen voor een stadswandeling. 

                    De tolbrug

    Zicht op kasteel Gravensteen

We aten de eerste avond in een Turks(!) restaurant, nadien leidde de tour het oude centrum.

                Het stadhuis

                  De Belfort

Zicht op de Graslei en de Korenlei met de monumentale gevels van de gildehuizen

De eerste avond werd afgesloten met een Belgisch biertje

Zaterdagmorgen begonnen we in de regen aan onze wandeling, die was samengesteld met een stuk van het Pelgrimspad van Gent, die gedachte paste goed bij ons gezelschap, maar het bleek een saaie wandeling te zijn door de buitenwijken van Gent en dat in de kou en de regen! 

Toen we eind van de middag 'op cafe' gingen, bleken alle gezellige Belgische bierkroegen in het centrum té vol en kwamen we helaas terecht in een strakke, moderne tent.

We aten nadien in restaurant Himalaya, dus wéér niet in een Vlaams restaurant, maar ja, "als je dat een probleem vindt, dan moet je niet een weekend met een groep op stap gaan" hield een medepelgrim me voor toen ik daarover klaagde en die had hélémáál gelijk. Ik sloot me dus blijmoedig aan bij de club en nam me voor nog eens naar Gent terug te komen en dan mijn eigen keuzes te maken. Ik nodigde vandaag meteen mijn dochters uit en die gaan dan gezellig met me mee! 

Er stond een emmertje sop met deze Vlaamse tekst op de afruimkar in de ontbijtzaal. Heerlijke taal. 

Vanmorgen scherm de zon en zag de stad er vrolijk uit. We hadden twee programmapunten:

Eerst een concert van een Engels jongerenorkest en -koor met een gevarieerd populair en klassiek repertoire in de Jacobs kerk, een toepasselijke lokatie voor ons als pelgrims. 

Nadien bezochten we 'Het Lam Gods', het beroemde schilderij van de Gentse gebroeders van Eyck uit begin 15e eeuw. Het hangt een een beperkt toegankelijke kapel in de Sint Baaf, de grote kerk in Gent.

Het is een enorm groot schilderij en bestaat uit 12 panelen. 

Het is in de laatste jaren grondig gerestaureerd en schoongemaakt. De kleuren zijn nu zó helder, dat het haast ongeloofwaardig is. 

Als afsluiter bezochten we nog een 'frietkot' van een heuse Maître Frituriste (!) en reden we weer verdeeld over vijf auto's naar Nederland. 

Gent is zeker de moeite (én een tweede bezoek) waard.

 

 wist ik zeker dat ik nog eens in Gent terug zou komen om mijn eigen ding te doen en Vlaams te eten, 

'Op café gaan', alle gezellige Belgische cafés, waaronder het Bier Central, hét biercafé van Gent stonden allemaal bomvol 

Jacobs kerk zang van middelbare school koor

Dag 11: Laatste dag, 7 km

Na de regen van gister scheen vanmorgen de zon weer, dat maakte dat de laatste wandeling een fijne toegift van deze vakantie werd.

Na afloop lunchten we op een rooftop-terras met zicht op zee als afsluiter. 

De enige wanklank van deze reis was de voortdurende wolk muggen die ons de laatste twee dagen dag en nacht achtervolgde. Toen ik na de wandeling een laatste douche nam in de hoop de jeuk met warm water te verdoven, werd ik zelfs nog achtervolgd door een mug. Voor de spiegel telde ik mijn 'muggenbulden' (zoals mijn kinderen ze noemden) , ik had er alleen op mijn linkerschouder al 15!

En nu zit ik hevig krabbend op het vliegveld te wachten op onze vertraagde vlucht.

Dat wordt een latertje vanavond! 

Dag 10: Wind en regen! 11 km

Gisteravond liepen we over de aardedonkere weg terug naar ons verblijf. 

De sfeer van de plek waar we nu zijn is zó anders dan de vorige, waar peperdure jachten lagen aangemeerd, dat het haast grappig is.

Ik liep vannacht een paar muggenbeten op en, buiten wachtend op de anderen, stond ik in een wolk van muggen.

Afgesloten van de open zee ligt dit 'meer', een soort moeras, vandaar die muggen. 

  De zonsopkomst was wél mooi

We werden gastvrij onthaald in het huis van de familie voor een uitgebreid ontbijt met zelfgemaakte jams. Vanavond maken zij ook ons afscheidsdiner met groenten uit eigen tuin en kip (van wie we vanmorgen nog de eitjes aten?)

De meeste wandelingen hebben een doel, een oud kerkje, een verlaten spookdorp, ruines; ze hebben gemeen dat ze steeds boven op een berg liggen. Vandaag was dat naar een fabelachtig uitzichtpunt op  de rotsen.

We vulden met 18 man dit kleine cafeetje tot het laatste krukje

Er stond vanmorgen een onstuimige, harde wind, toen de wind ging liggen begon het te regenen en ging dat de rest van de dag onafgebroken door.

We kwamen doorweekt terug in het dorpje.

Na een gezellige lunch met een aantal volgde een warme douche en nu een middagdutje terwijl het buiten tekeer gaat!

Morgen de laatste dag.

Dag 9: Drie eilanden, drie boten, drie bussen en één wandeling, 6 km

Vandaag namen we afscheid van Ithaca en staken we met de ferry over naar Kefalonia. De anders zo spiegelgladde, rustige, blauwe zee was vandaag veranderd in een grijze massa met golven. De weersverwachting bleek te kloppen, het regende. 

Een aantal van de groep moest diep zuchtend aan dek gaan staan met de ogen gefixeerd op de horizon om niet zeeziek te worden. 

Onderweg kregen we van Christos deze poll om te inventariseren wie wat wilde.  Natuurlijk koos ik als Caminoganger voor een klim in de regen over glibberige rotspaden naar de schamele restanten van de acropolis van het voormalige Sami....

... waar natuurlijk weer een groepsfoto werd gemaakt. 

Het was poncho aan, poncho uit. We waren twee uur onderweg en niemand is uitgegleden, die had ik niet willen missen! 

We slaan iedere morgen individueel in wat we nodig hebben voor de lunch onderweg. We raken inmiddels vertrouwd met wat de bakkers verkopen. Ze maken lekkere snacks van filodeeg: hartig met spinazie en feta of vlees en...

... zoet met dikke gele pudding (bougatsa). Jammie!

Het bleek verder een reisdag te zijn: bus naar de havenstad, ferry naar de Peleponesos, ferry naar het eerste eiland Zakyntos en door met de bus naar het hotel.

Aan het eind van uren varen, bussen, slepen met koffers kwamen we aan bij ons laatste vakantieadres, bij de familie Bratis en dat bleek een soort familie Flodder. De twee potige dochters runnen de boel met letterlijk de hele familie in alle soorten, maten en leeftijden. 

We werden verdeeld in een aantal groepjes, de koffers van een man of zes (waaronder ik) werden in een roestige laadbak gezet en we werden door een tandeloze bejaarde in een oude auto (type boer Willem voor de insiders) naar ons overnachtingsverblijf gebracht.

Er werd een hele verzameling aan schrootauto's in beweging gezet om iedereen weg te brengen. 

Vlakbij ons gebouw ligt een swamp en dat is te merken,  het stikt hier van de muggen! En, zeg eens eerlijk, wie neemt er nu Deet mee naar Griekenland?

We liepen door het donker naar het restaurant in het dorp; ze bleken er zelfs vega-opties te hebben. We aten er heerlijk en...

liepen in het donker met licht van onze telefoons terug naar ons overnachtingsadres

Kijken hoe het met de muggen gaat vannacht!