Den Haag, de groene stad: 15 km

Cognitie en gevoel zitten niet altijd op hetzelfde spoor, je kunt je stemming niet met je brein bijsturen. Tóch zit er ergens een schakelaar, maar die kan je niet zelf bedienen. Mijn stemming was de laatste tijd bedrukt, dit weekend werd het al wat lichter en vandaag brak de zon weer door. Bij het maken van bovenstaande foto realiseerde ik me dat de aandrang om een foto te maken van de zon die door de herfstbladeren piept een bewijs van herstel is. Ik zag mijn omgeving weer met een open en blij gevoel en dat bleef de hele wandeldag bij me. 

Ik liep met een groepje vrouwen van de Wandelpool door de parken, bossen en landgoederen van Den Haag. In de beschrijving van de route (Den Haag, de Groene draad uit wandelgids Den Haag acht keer anders) wordt Den Haag als de groenste stad van Nederland beschreven. 

De vlinderbank bij de Vlindertuin

In de verte Paleis Huis ten Bosch

         Prachtige doorkijkjes

We liepen een belangrijk deel door Park Clingendael, een prachtig aangelegd bospark met  waterpartijen in Engelse landschapsstijl. Echt een statige omgeving waar de gegoede burgers uit de Hofstad vroeger konden verpozen. 

Het was vandaag een prachtige zonnige herfstdag, zodat de schoonheid van de natuur nog beter tot zijn recht kwam. 

We aten onze bammetjes in de centraal gelegen wandeltuin bij Huys Clingendael.

Blij met deze mooie dag! 

Singer Laren

Na twee weken van ziekenhuisbezoeken, een gedeprimeerde stemming en een fijn gesprek met mijn nieuwe huisarts bracht het weekend weer wat lichtheid terug. 

Dat begon met een bezoek aan het Singermuseum in Laren, het museum dat nooit teleurstelt, samen met Cecilia.

"Feest, vrijheid en explosies van kleur en vorm vullen de museumzalen van Singer Laren. De tentoonstelling 1913. De grote kunstexplosie laat het werk van Nederlandse modernisten zien te midden van dat van hun Europese tijdgenoten. In 1913 lijkt de kunstwereld te dansen op de vulkaan vlak voordat de vrede in Europa in vlammen opgaat."

De periode van eind 19e - begin 20e eeuw krijgt in de museumwereld ruim aandacht. Die periode heeft in de kunst en de architectuur veel moois gebracht. 

In deze tentoonstelling werden werken van Nederlandse én buitenlandse kunstenaars getoond, schilderijen die in 1913 werden tentoongesteld op kunsttentoonstellingen in binnen- en buitenland. En wéér werd duidelijk gemaakt hoe zij elkaar en elkaars werk bekeken en elkaar inspireerden. 

Ik laat een aantal schilderijen zien, misschien nodigt het jullie uit voor een bezoek? 

Dit kubistische schilderij van Leo Gestel vond ik de mooiste: de kleuren, de charme, het spat van het doek. 

Een levensecht portret schilderen is knap, het in een stijl als deze 'vertalen' is toch prachtig? 

      Jan Sluijters: bloemstilleven

De afbeelding op dit formaat is beduidend rommeliger en minder aansprekend dan in ware grootte met een lijst. 

       Leo Gestel: boomgaard

Hoe maakt een kunstenaar de switch naar zulke kleuren? 

August Macke: drie meisjes met gele strohoed

Else Berg: jonge vrouw met overgooier

     Leo Gestel: zomerbloemen

August Macke: ruiters en wandelaars in de laan

    Leo Gestel: kubistische vrouw

Dit schilderij is gebruikt voor het affiche van de tentoonstelling. Je moet er rustig naar kijken en dan komt de vrouw met al haar ledematen geleidelijk tevoorschijn uit al de kleurvlakken. 

Vooral haar ogen intrigeerden me. In eerste instantie zag ik zedig neergeslagen ogen, maar daarna zag ik in het linkeroog een verleidelijk lonkende blik. Wat zien jullie? 

Na een heerlijke lunch liepen we door de in elk seizoen mooie tuin met grassen, vaste planten en sculpturen.

En vandaag was ik uitgenodigd door Wouter en Charlotte om de voortgang van de verbouwing van hun zolder te bekijken, waarna ze me trakteerden op een vijf gangen lunch bij restaurant Heimat in de stad. 

Wat een genot, al die mooie en smaakvolle gerechtjes. 

Laat de week maar weer komen!

Tekenles

Had ik al verteld dat ik sinds kort tekenles krijg? Na een workshop botanisch tekenen van een uurtje waarin ik een bloemetje natekende en inkleuren, was ik helemaal enthousiast. Tijdens het bessen plukken in de moestuin bleek de vrouw met wie ik aan het kletsen was tekenlerares te zijn met nog één vrij plekje in de najaarscursus. Ik beschouwde dit toeval als een lotsbestemming en meldde me terplekke aan.

In de afgelopen weken verzamelde ik materialen: Schetsboek, potloden, kleurpotloden, verschillende gummetjes (oa kneedgum?), een doezelaar (om potloodstrepen te verdoezelen), houtskool en meer van dat spul. 

Ik vond het poezenetui van mijn dochters terug en nam het in gebruik. 

Vanmorgen had ik mijn tweede les. Wel hoog gegrepen, want er kwam een echt model. 

Ter voorbereiding had ik thuis geoefend met ogen, neuzen en monden. Wat is dat moeilijk! Een oog is niet het simpele ellipsvormige visje dat je daarbij voor ogen hebt en alle ogen zijn weer anders. 

En toen de onmogelijke opdracht om met houtskool een tekening te maken van Paul Peter op een groot maagdelijk vel tekenpapier in afmeting A3. Dan blijkt een gezicht veel méér te zijn dan een verzameling van twee ogen, een neus en een mond en blijkt houtskool een heel veelzijdig materiaal.

Zó lastig om verhoudingen goed te krijgen en wat doe je met al dat wit tússen de lijnen, hoe teken je haar en een snor. Ik had altijd al een enorme bewondering voor kunstenaars, maar nu helemaal! 

En dit was het resultaat van mijn eerste houtskool portret ever. Als je de foto van Paul Peter er naast ziet, is er weinig gelijkenis, maar het is wél een gezicht. Okay, ogen wat te hoog, schouders te smal, maar wat leuk om iets te zien ontstaan uit je eigen handen! 

Mijn versie is die van een man van 30, maar Paul Peter is denk ik 70 jaar oud. Hoe dóe je dat? Van 8 meter afstand zie je al die rimpeltjes en vouwen niet. Nu ik deze foto heb, ga ik thuis nóg eens proberen. 

Na afloop werden de tekeningen naast elkaar gezet en besproken. Mijn gêne verdween toen ik zag dat 'gevorderden' er ook niet zoveel van bakten.

Volgende week botanisch tekenen!

De Parken van Zuid: 17.8 km

Ik heb een week achter de rug, die in het teken stond van ziekenhuisbezoek. 

Er is inmiddels een weefseldiagnose, de Graft versus Host ziekte (GVHD) is daarmee bevestigd, de oogarts schreef me een scala aan krachtige oogdruppels en -zalven voor en de dermatoloog laat me doorgaan met prednisonspoelingen die mijn pijnklachten in de mond succesvol aanpakken. Ik hoop dat ik zo weer een beetje in balans kom. 

Na de miezerige herfstdag donderdag durfde ik de weersverwachting voor vrijdag haast niet te geloven, maar het werd inderdaad een stralende dag. Simone organiseert elke maand een 'vrijdagwandeling' met mensen die ze om zich heen verzameld heeft; vandaag stond 'de Parken van Zuid' op het programma, in Amsterdam.

Een groene wandeling vanuit treinstation Zuid door het Amsterdamse Bos, het Amstelpark en tenslotte het Beatrixpark.

De natuur begint nu echt herfst te ademen ook al zit er nog heel wat groen blad aan de bomen. 

In Zegveld stonden er op het erf drie grote bomen, in september keek ik altijd met ontzag naar boven en werd ik me bewust van de enorme massa blad die er naar beneden ging komen. Ik was dan weken in de weer met bladblazer en hark en reed tig keer met een volle kruiwagen naar achter om het blad in de tuin weg te werken. 

We genoten van de herfstzon, het mooie licht, de vochtige aarde en de waterpartijen waar we langs kwamen.....

..... en van een ijsje op een terras

Vanmorgen ervoer ik de herfst ook in de bostuin in Linschoten, waar we, met de lage zon op ons gezicht, 'Chi schepten'.

Aan het eind van de les zoeken we ieder een plekje in de prachtige herfsttuin om nog even rustig te genieten

Het is mooi om de tuin door de seizoenen heen te zien veranderen

We kregen (val)appels mee, ik bakte er een taart mee

Hier nog een plaatje uit de moestuin van deze week: twee flinke struiken roodlof. Nooit van gehoord! Ik ga het straks roerbakken met appel en noten. 

Heerlijk hoor, die oogsttijd!

En deze komen uit de Pluktuin.

Tsjechië

In de hoop nog op tijd te zijn voor een late bramenoogst reisde ik met de Flixbus naar vrienden in Tsjechië. Zonder  tegenslag onderweg kwam ik er vorige week vrijdag aan, waar ik de klap te verwerken kreeg dat de bramen dit jaar door weersomstandigheden in de knop verdroogd waren en dus: geen bramenoogst en geen bramenjam. 

Ik voegde me er in het gezapige leventje van pensionado's in het buitenland. 

We wandelden in de bossen langs de berghellingen, niet te ver en in rustig tempo. Gek genoeg voelde ik deze dagen geen enkele aandrang om foto's te maken van mijn omgeving en ik weet niet goed waarom.

Ik had gevoelens van neerslachtigheid: door het ziek zijn, de afstotingsproblemen, de vergankelijkheid van het leven, het ouder worden, het leed op de wereld, alles te veel en te overweldigend. 

We liepen door de bossen, maar de schoonheid en het blije gevoel kwamen bij mij niet binnen. Het contrast met mijn gastvrouw was groot; zij kan haar geluk daar niet op, ze geniet enorm van hun plek daar, hun huis, deruimte, de omgeving, de natuur, de wegschietende reeën aan de bosrand, de continue toevoer van tomaten, komkommers en courgettes uit de kas, de aanblik van haar echtgenoot op zijn zitmaaier en mijn aanwezigheid daar.

Ik voelde me er vertrouwd na de vele eerdere logeerpartijen en toch óók ontheemd. Ik had heimwee naar mijn eigen plekje thuis, ik had moeite met hun voortdurende onschuldige gekibbel (ik kén ze niet anders) en hun andere leefgewoontes. 

Ik stapte donderdag in de Flixbus en reed via Praag naar Utrecht (een reis van 19 uur!) Ik kwam er vrijdagmiddag gesloopt aan en toen ik in Woerden arriveerde, was ik zó uitgeput, dat ik strompelend met mijn rolkoffertje van het station naar huis liep. Ik was buiten adem en moest onderweg een paar keer gaan zitten en rusten. Ik was ervan overtuigd dat ik opnieuw longembolieën moest hebben ontwikkeld door de lange reis, maar kwam thuisgekomen niet verder dan de bank. Ik viel in een diepe slaap, ontwaakte in de nacht, sliep verder in mijn bed tot de volgende avond. 

En nu, nu ben ik er weer!